Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

ΔΙΑΝΟΙΞΗ – ΖΕΥΞΗ, ΚΟΣΜΙΚΗ ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ, ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ



















ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ·ΤΡΙΤΗ, 2 ΜΑΪΟΥ 2017


Μία καλή μου φίλη συνήθιζε να λέει: “..η ζωή δεν θέλει διαχείριση θέλει να την ζούμε!” αυτή η σκέψη με προβλημάτισε και κατέληξα πως χρειάζονται και τα δύο μα με βαρύνουσα αξία και στόχο στο δεύτερο σκέλος, δηλαδή να την ζούμε.
Η εκδήλωση της ζωής που αντιλαμβανόμαστε ως άνθρωποι, γίνεται δια του Λόγου “ Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος.”




Η ίδια η έννοια του λόγου δηλώνει αναλογία, δηλώνει κλάσμα κάτι ως προς κάτι, μία διαίρεση. Το ίδιο το αρχικό γράμμα Λ, (του λόγο) σχηματικά μας δηλώνει την διαίρεση – διάνοιξη ενός σημείου σε δύο, την αρχή της πολικότητας. Η διάνοιξη ενός αντικειμένου γίνεται δια να αντιληφθούμε τα στοιχεία και την αναλογία τους εξ’ ων συνετέθη για να μπορέσουμε να γίνουμε και εμείς δημιουργοί δομώντας τα στοιχεία αυτά με την δική μας αναλογία δημιουργώντας το δικό μας αρμονικό αποτέλεσμα την δική μας αρμονική πραγματικότητα.
Ο ρόλος της διαχείρισης είναι ο ρόλος της διάνοιξης με σκοπό την κατανόηση την κατηγοριοποίηση ή ομαδοποίηση και την ανακατανομή.


Εάν είχαμε ένα οικοδόμημα μπροστά μας και προσπαθούσαμε να αντιληφθούμε τη δομή του θα το χωρίζαμε σε διάφορα μέρη και ο κάθε αναλυτής μάλιστα θα έκανε τον δικό του διαχωρισμό πχ. θα είχαμε το μέρος του σκελετού στήριξης, το μέρος της τοιχοποιίας, την σκεπή, τα λειτουργικά μέρη εσωτερικά και εξωτερικά της οικίας και ούτω καθ’ εξής. Στη συνέχεια πολύ πιθανόν θα θέλαμε να αναλύσουμε τα υλικά τα οποία συνθέτουν αυτά τα μέρη και να καταλήγαμε σε διάφορες ομάδες υλικών όπως, μία στοίβα χαλίκια, άλλη μία με άμμο, με σίδηρο, αλουμίνιο, ξύλο, γυαλί κλπ. Έτσι πλέον έχουμε τα πάντα στη διάθεσή μας για να δομήσουμε το δικό μας κατασκεύασμα, το πόσο γερό θα είναι θα φανεί από την αρμονική αναλογία των υλικών που χρησιμοποιήσαμε ,το πόσο ωφέλιμο και λειτουργικό θα φανεί από την διαχρονικότητα του.
Η διαχείριση δεν αφορά μόνον το υλικό μέρος της ζωής μας αφορά πρωτίστως το νοητό μέσο των γεγονότων που βιώνουμε και τις αντιδράσεις μας σε αυτά. Η ανάλυση τους σύμφωνα με την αίσθηση που νοιώθουμε από αυτά θα μας οδηγήσει στην πηγή των αντιδράσεών μας ώστε να αντιληφθούμε εάν υπάρχουν φοβίες ή κομμάτια απωθημένα που ζητούνε λύση, την εστίασή μας σε αυτά την διαλογή τους την φώτιση και την εναγκάλιση σε ότι μας ανήκει και παραμελήθηκε και την κάθαρση σε ότι μας μολύνει και δεν μας ανήκει. Και αυτό δεν είναι άλλο από την γνωστή σε όλους μας ενδοσκόπηση με στόχο την αυτογνωσία.
Η διάνοιξις βέβαια μπορεί να συνεχίζεται ες αεί όσο κρίνει ο καθείς απαραίτητο, μπορεί ένας οργανισμός να αναλυθεί σε κύτταρα ,μόρια, άτομα...ή ένα γεγονός να αναλυθεί σε διάφορους παράγοντες, ενδογενείς ,εξωγενείς, κοινωνικούς, ψυχολογικούς και να χαθεί σε υποθετικές διαπλοκές και εικασίες. Αυτό όμως δεν ολοκληρώνει ποτέ από μόνον του το σχέδιο της δημιουργίας. Η διαδικασία του Λόγου είναι αμφίδρομη, επιστρέφει και πάλι προς το Θείον, διανοίγεται η κτίσις για να μας δώσει την επιλογή των άπειρων πιθανοτήτων στην χαρά της συν δημιουργίας. Η νομοτέλεια όμως σε κάθε κύκλο δημιουργίας εκτός από την διάνοιξή του έχει και την ζεύξη του προκειμένου να ολοκληρωθεί. Και η ελκτική αυτή δύναμη που επιφέρει ώση προς το εν την συνένωση των κομματιών της διάνοιξης είναι ο Έρως.


Είναι η συγκολλητική ουσία που επαναφέρει τις δυνάμεις του σύμπαντος την άρρεν και την θήλεια, μαζί. Είναι η δύναμις που
(ε)επιφέρει την (ρ)οή προς το (ω)μέγα που είναι ή απελευθέρωση της ψυχής, η ένωσις της ροής μας με το Θείον με το ΩΝ.
Η νομοτέλεια θα ολοκληρώσει το έργο της την ροή της δεν θα μας περιμένει το θέμα είναι μέσα από αυτήν την διαδικασία να ολοκληρωθούμε και εμείς ώστε να μπορέσουμε να την ακολουθήσουμε. Δεν οδηγεί κάπου η αιώνια διάνοιξη - διάσπαση, μα ούτε και η ακινησία και ο εγκλωβισμός στο καβούκι μας. Είναι η κοσμική αναπνοή, σαν την αναπνοή μας, εισπνοή εκπνοή, δεν μπορούμε να κάνουμε διαρκώς μόνον το ένα από τα δύο αλλιώς θα (σκάσουμε) επέλθει ακαριαίος θάνατος.
Η διαρκής διαίρεση όμως οδηγεί σε πολυμερισμό όλο και μικροτέρων κομματιών που παύουν να έχουν την αρχική δυναμική της συνοχής τους. Τα κομμάτια γίνονται όλο και ποιο αδύναμα και ποιο ευάλωτα να αφομοιωθούν από κάποια μεγαλύτερη έλξη ή να χαθούν διασκορπισμένα για πάντα. Αυτό είναι κάτι το οποίο γνωρίζουν καλά αυτοί που βρίσκονται πάντα ένα βήμα ποιο μπροστά από εμάς, αυτοί που συλλέγουν την γνώση δίχως να την διαμοιράζουν, και την χειρίζονται μή ενάρετα για ιδίων όφελος, είναι οι επικυρίαρχοι του ανθρωπίνου γένους. Διαπράττουν την ύβρη της μή διάνοιξης της μή διαδοχής προκειμένου να έχουν διαρκώς οι ίδιοι μεγάλη δύναμη. Είναι αυτό που ο λαός μας εννοεί όταν λέει για αυτούς: “φάγανε, φάγανε, φάγανε μας ήπιαν το αίμα..” και φυσικά όλοι γνωρίζουμε τη συμβαίνει όταν κάποιος τρώει υπερβολικά. Είναι η ύβρη στην οποία υπέπεσε ο Κρόνος που έτρωγε τα παιδιά του, ή ο Ουρανός που τα έκλεινε μέσα στη γαία,


θέλανε και οι δύο να συγκεντρώνουν την δύναμη εντός τους καταπίνοντας ότι νέο γεννιόταν εμποδίζοντας την διαδοχή την διάνοιξη θαρρώντας πως θα καταφέρουν να σταθούν ενάντια στην ροή της νομοτέλειας, εν αντιθέσει με τον Δία – Ζεύς, όπου διαμοίρασε την εξουσία με τα αδέρφια του συγκροτώντας ταυτόχρονα την έννοια της φωτεινής ολότητας, υπό ενός κεντρικού νου, Ολύμπιου Ζηνός.
Και η συνταγή τους φυσικά είναι μία: το“διαίρει και βασίλευε”. Σε όλο και ποιο μικρές διαιρέσεις άβουλων ομάδων επιδιώκουν να διασπούν την ανθρώπινη ύπαρξη προκειμένου να είναι εύκολα διαχειρίσημη κατασκευάζοντας το υποτιθέμενο πρόβλημα και προσφέροντας οσονούπω και την λύση του, χωρίς να προλαβαίνει ο ίδιος ο άνθρωπος να διαχειριστεί το όποιο γεγονός, προβαίνοντας σε συνεχόμενες διαιρέσεις – ομαδοποιήσεις αυτοανερώντας η μία ομάδα την άλλη, άλλοτε με την μορφή του δυνάστη άλλοτε με την μορφή του σωτήρα, άλλοτε με την μορφή της θρησκείας άλλοτε με την μορφή πνευματικής ομάδας, πολιτικές ομάδες (κόμματα), ποδοσφαιρικές και ούτω καθ’ εξής μα πάντα στερώντας από τον ίδιο τον άνθρωπο την διαδικασία νόησης εν είδη μέριμνας και εξασφάλιση προστασίας από επίδοξους κατακτητές.
Γι αυτό τον λόγο ο κόσμος πλέον αντιδράει δεν επιθυμεί άλλο ένα μάντρωμα, ούτε και με την μάσκα του σωτήρα, που του κουνάει το δάχτυλο προσβάλλοντας τον: “ σήκω από τον καναπέ και οργανώσου...” σε ομάδες δήμων σε ομάδες νομών σε ομάδες περιφερειών σε ομάδες δράσης σε ομάδες πληροφοριών και να είσαι σε ετοιμότητα να σου δώσουμε το σύνθημα και ως που να δοθεί το σύνθημα να βράζεις στο ζουμί σου από αγωνία, να έχεις υποστεί εξάρτηση και ταύτιση με την πρόθεση του κάθε “ομαδάρχη”... “ Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν. “
Η ουσία της διαίρεσης όμως δεν είναι απλά η άβουλη κατακερμάτιση προς χάριν καθοδηγούμενης επιλογής, η διαδικασία της διάνοιξης είναι διαδικασία που γίνεται εν ισορροπία νοός άρχοντας της πολικότητας και όχι αρχόμενος από αυτήν, με σκοπό την κατάκτηση τις διανόησης ώστε να καθιστούμε άξιοι χρήστες της γνώσης της δημιουργίας, ενθυμούμενοι το Θείον σχέδιο της ολότητας και να το εφαρμόσουμε με τη βούληση μας σεβόμενοι τις αρχές τις αρμονίας του. Αυτό βλέπουμε μέσα από το παράδειγμα της καθόδου του Θησέα στον λαβύρινθο, διανοίγοντας -ξετυλίγοντας το νήμα της αγαθής νόησης (Αριάδνης) φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου και νικά τον Μινώταυρο που κατέτρωγε τους νέους που εγκλινόντουσαν μέσα στον λαβύρινθο, άρχεται πλέον ο ίδιος του κέντρου της νοήσεως του αποκτά την διανόηση ή οποία είναι σαν τον διπλό πέλεκυ, χρησιμοποιείται δια να κόπτει ότι δεν λύνεται ότι είναι συγκεχημένο αλλά παράλληλα μπορεί να στραφεί και προς τον φέροντα όταν δεν χρησιμοποιείται ενάρετα.


Το χρέος της ενάρετης διαίρεσης - ομαδοποίησης προσέφερε η εννοιολογική υπόσταση του Έθνους. Σύνολο ατόμων που συνδέονται με κοινό ιστορικό παρελθόν, καταγωγή, στοιχεία πολιτισμού, έχουν συνήθως, κοινή γλώσσα και θρησκεία και έχουν συνείδηση της κοινής τους ταυτότητας χρέος της εθνικής παιδείας είναι να διαδώσει τις αρχές που το συναποτελούν ώστε να δημιουργούνται υπεύθυνοι πολίτες με ομόνοια μεταξύ τους κοινό νου – κοινωνία, με στόχο την ισορροπημένη και ευ ήμερη συνύπαρξη τόσο μεταξύ τους όσο και με το περιβάλλον που αναπτύσσονται. “.αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε.” ήταν η θεία επιταγή “ την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι.” ήταν μέρος του όρκου που έδιναν οι Αθηναίοι οπλίτες, παράλληλα με την διαφύλαξη των θεσμών που συγκροτούν την πατρίδα τους και τον σεβασμό προς τους γεννήτορες προστάτες θεούς τους.
(Ου καταισχυνώ τα όπλα,ουδ' εγκαταλείψω τον προστάτην ω αν στοίχω,αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων,και μόνος και μετά πολλών,και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω,πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι.Και συνήσω των αεί κρινόντων,και τοις θεσμοίς τοις ιδρυμένοις πείσομαι, και ούς τινας άλλους ιδρύσεται το πλήθος εμφρόνως.Και αν τις αναιρεί τους θεσμούς ή μη πείθηται ουκ επιτρέψω,αμυνώ δε και μόνος και μετά πάντων.Και τα ιερά τα πάτρια τιμήσω.Ίστορες θεοί Άγραυλος, Ενυάλιος, Άρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αυξώ, Ηγεμόνη.
Η έννοια του αυξάνεσθε, φυσικά δεν είχε την ερμηνεία του καταπατώ και προσβάλω την ελευθερία ή την υπόσταση ή την βούληση του άλλου. Τα έθνη λειτουργούν σαν τα σχολεία, θα διαπαιδαγωγήσουν με αρετή και ήθος τους μαθητές οι οποίοι στη συνέχεια αφού βγούνε από αυτα θα πρέπει να δομήσουν όλοι μαζί μία ενάρετη κοινωνία μεγαλύτερη απο αυτήν των σχολείων τους.
Το πρώτο παράδειγμα εφαρμόστηκε με την συνένωση των ελληνικών έθνεων (κατά Ηρόδοτο) – πόλεις κράτη, φυλές, υπό το πρίσμα του ενός ελληνικού έθνους, δια την αντιμετώπιση εισβολών αρχικά αλλά και σαν ένα ποιο λαμπρό με μεγαλύτερες δυνατότητες έθνος στη συνέχεια για την εξέλιξη των πολιτών του με την από κοινού ανάπτυξη των επιστημών και της φιλοσοφίας.
Η δυναμική και η συνοχή του έθνους λειτουργούσε όπως η φάλαγγα οπλιτών


Παραταγμένοι όλοι οι οπλίτες σε σειρές και σε στοίχους, ο καθένας προστάτευε τον διπλανό του, εάν κάποιος έπεφτε αμέσως συμπληρωνόταν από αυτόν που ακολουθούσε. Δεν ξεχώριζε κανείς ούτε ο ανώτερος σε αξίωμα ώστε να πηγαίνει εμπρός και οι υπόλοιποι να ακολουθούνε, πράγμα που θα σήμαινε την αποδόμηση του υπόλοιπου στρατού, προς χάριν του ενός που αρέσκετο να ξεχωρίζει, (σημάδια των ημερών μας) όλοι στην ίδια φάλαγγα γνωρίζουν το σχέδιο μάχης και είναι έτοιμοι να λάβουν από τον ρόλο του αρχηγού μέχρι και του τελευταίου οπλίτη οπισθοφυλακής.
Η πρώτη μεγάλη προσπάθεια δημιουργίας ενός μεγάλου έθνους αυτοδιοικούμενων πολιτών με ανταλλαγή πολιτισμών ήταν αυτή του μεγάλου Αλεξάνδρου. Μεταδίδοντας την διαδοχή της εξουσίας του στους επιγόνους του, το μεγάλο έθνος κατέρρευσε από την πολυμερή διάσπασή του και έπιτα από τον κενόδοξο και αλαζωνικό τρόπο διακυβέρνησις απο τους επιγόνους.
Αυτοί που δυναστεύουν το ανθρώπινο γένος πάντα έβρισκαν τρόπο να επιτίθενται κατά των εθνών επάξια όμως τα περισσότερα έθνη διατηρήθηκαν. Φοβούμενοι όμως το επόμενο βήμα της δημιουργίας ενός ενιαίου παγκόσμιου έθνους με ομόδοξους και ορθόδοξους πολίτες και την ειρηνική συμβίωση και ανάπτυξη αυτών, θα καθιστούσε έκπτωτους και αποδιοπομπαίους αυτούς που δεν είχαν σκοπό να πειθαρχήσουν. Έτσι επεδίωξαν να διαβάλουν τα έθνη εκ των έσω, διαβρώνοντας τους θεσμούς καταλαμβάνοντας την εξουσία και διαιρώντας πολλαπλά τους πολίτες σε μειονότητες. Προσπαθούν να μεταβάλουν την ιδέα του παγκόσμιου έθνους ελευθέρων πολιτών σε παγκοσμιοποίηση άναρχων μειονοτήτων, χωρίς αρχές χωρίς αξίες χωρίς ευθύνες με μοναδικό σκοπό το υλικό κέρδος και το ατομικό δικαίωμα στην αυτοϊκανοποίηση των παθών και των επιθυμιών και όλα αυτά για χάρη της μόνιμης διατήρησης της εξουσίας στα χέρια ολιγαρχών. Όλα αυτά όμως τα επιβάλουν χωρίς την συγκατάθεση των έλλογων ανθρώπων, που όπως προείπαμε δεν επιθυμούν άλλο ένα μάντρωμα υπό την σκέπη κανενός δυνάστη ή σωτήρα. Μόνος ο καθένας πλέον στέκεται ανδρειωμένα στο κέντρο του συν παραστέκοντας στον πλησίον του εκφράζοντας την αντίθεσή του στο καθεστός με την αρετή των πράξεων και των σκέψεων του στην καθημερινότητα του. Παύει πλέον να είναι το θύμα που αντιδράει σε κάθε επίβουλη δράση και να αναλώνεται διερευνώντας στημένα αίτια γεγονότων. Παύει να έλκετε από στημένες έτοιμες λύσεις, προϊόντα συντήρησης της διαβρωμένης πλέον πραγματικότητας. Εστιάζεται στην δική του κατανόηση και στον δικό του τρόπο λειτουργίας. Αντιλαμβάνεται την αλήθεια μέσα από το ψεύδος ώστε να το μετατρέψει και αυτό σε αλήθεια και αρχίζει να συμπορεύεται πλέον με την κοσμική ροή, αυτό εισακούεται και υποστηρίζεται από εκεί που πρέπει!


Η παραβίαση της ελεύθερης βούλησης από τους εξουσιαστές αποτελεί το μέγιστο παράπτωμα. Η ύβρις ετελέσθη και η άτη είδη λαμβάνει χώρο. Η προειδοποίησις εδόθη κωδικοποιημένα: Εν ισορροπία νόησης παρήλθε το χρέος των εθνών, δια της ελευθέρας βουλήσεως και της ατομικής ευθύνης επέρχεται νομοτέλεια ζεύξης. Νέμεσις δια της καθάρσεως θα αρχίσει να εφαρμόζεται για την επίτευξη του Θείου σχεδίου. Οι έχοντες σταθερό - ηνίοχο λογισμό και διατηρούντες την ιερά φάλαγγα θα μετέχουν του επόμενου επιπέδου ολοκλήρωσης της δημιουργίας ως συν δημιουργοί. οι υβρισταί, ματαιόδοξοι, διασπάστες, θα “απολαύσουν” της τίσις.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ