Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΑΡΟΙ

Σε αυτό το πολύπαθο ταξίδι της ζωής μας στην βιολογική και χωροχρονική κατάσταση που επιλέξαμε να υπάρξουμε, 

ο καθένας από εμάς βρίσκεται εκεί ακριβός όπου επιθυμεί, και ποιο συγκεκριμένα εκεί ακριβός όπου επιζητεί αυτό που ψάχνει να βρει. 


Στο μονοπάτι που αντιλαμβάνεται πως αρμόζει, με αυτό που πιστεύει για τον εαυτό του πως είναι. Ότι δηλαδή το μονοπάτι αυτό που επέλεξε συνάδει με την εικόνα που έχει επί του παρόντος σχηματίσει ο ίδιος για τον εαυτό του. Επειδή δύσκολα γεννιόμαστε έχοντας επίγνωση του εαυτού μας και του σκοπού μας, το ταξίδι μας αυτό είναι παράλληλα και ταξίδι αυτογνωσίας και αναζήτησης του σκοπού μας. Μοναδικό συνειδησιακό εφόδιο υπενθύμισης και προστασίας μας από κακοτοπιές και παγίδες στην πορεία μας, είναι η προαίρεση του καθενός, αυτό για το οποίο διάλεξε να έρθει σε αυτή τη ζωή, ή ποιο απλά αυτό για το οποίο έχει φτιαχτεί να αποδώσει και να προσφέρει στην χρονικότητα που ζει. 

Οι κακοτοπιές και οι παγίδες είναι ασφαλώς μέρος των εμπειριών που πρέπει να βιώσουμε για να εξελιχθούμε ως άνθρωποι ως ψυχές, για να ενδυναμώσουμε να γινόμαστε ενάρετοι και να αποκτούμε όλο και περισσότερο την αυτοκυριαρχία μας, η προαίρεση όμως λειτουργεί σαν το υποσυνείδητο καμπανάκι (κύμβαλο) όπου κρούει όταν δεν έχουμε δουλέψει ορθά με την νόηση μας και έχουμε παρασυρθεί από το συναίσθημα ή από κάποια κρυφή επιθυμία μας, είναι το νοητικό μας κυμβάλειον, τις αρχές του οποίου τις έχουμε γνωρίσει. 

Στα μονοπάτια της διαδρομής μας τα οποία επιλέγουμε για να βαδίσουμε, ώσπου να ορίσουμε και να διαλέξουμε το δικό μας, συνήθως κάτι μας έλκει, μας έλκει μία κατάσταση ένα γεγονός μία ομάδα ανθρώπων ή κάποιος διδάσκαλος. Είναι η ροή, ή συγχρονικότητα που τα έφερε στο δρόμο μας για να πραγματώσουμε τις σκέψεις μας και την εικόνα του εαυτού μας ώστε να συνειδητοποιήσουμε και να διακρίνουμε που μας οδηγούν όλα αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζουμε και πιστεύουμε.

Επειδή όμως τα γεγονότα και οι άνθρωποι που συναντούμε, έρχονται και παρέρχονται δεν θα πρέπει να ταυτιζόμαστε με αυτά, όσο ευχάριστη αλλά και όσο δυσάρεστη μπορεί να υπήρξε ή συνεύρεση μας. Η αφοσίωση πρέπει να είναι πάντα στον στόχο μας εάν θέλουμε κάποτε να φτάσουμε και να τον κατακτήσουμε, είναι αυτό που λέει ο λαός: “θα πρέπει να βλέπουμε το δάσος που μας δείχνει το δάχτυλο και όχι να παραμείνουμε κοιτώντας το δάχτυλο”. 

Ότι βρέθηκε δίπλα μας δεν σημαίνει απαραίτητα πως έχει τον ίδιο σκοπό ή την ίδια προαίρεση με εμάς, κάποιος που μέχρι χθες ήταν φίλος μας ή δάσκαλος μας μπορεί να ορίσει ξαφνικά ότι το μονοπάτι του ή το συμφέρον του βρίσκεται κάπου διαφορετικά όπου δεν αρμόζει πλέον με εμάς, μπορεί να αποφάσισε να αυτοκαταστραφεί, αυτό δεν συνεπάγεται ότι θα πρέπει και εμείς να τον ακολουθήσουμε. Κρατάμε το μήνυμα ή το μάθημα που λάβαμε από την όποια συνεύρεση ή από το όποιο γεγονός βιώσαμε και το κάνουμε εφόδιο για όσο μας είναι χρήσιμο στην πορεία μας ευχαριστώντας την ροή που το έφερε στο δρόμο μας. 

Η ταύτιση με κάποιον άνθρωπο ή μια ομάδα ανθρώπων σημαίνει πως δεν είμαστε ο εαυτός μας ότι δεν τον ορίζουμε εμείς οι ίδιοι και επιτρέπουμε – επαναπαυόμαστε σε κάποιον άλλο να ορίζει και να καθοδηγεί την ύπαρξή μας. Σίγουρα αυτό αποδεικνύει πως κάποια συνειδησιακά ή υπαρξιακά κενά υπάρχουν μέσα μας των οποίων η δυσκολία επίλυσής τους μας κουράζει και τείνουμε να τα μεταφορτώσουμε κάπου αλλού, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα τα προσπεράσουμε χωρίς να επανεμφανιστούν ή ότι το να αναλάβει να τα λύσει κάποιος άλλος αντί εμάς δεν θα έχει κάποιο τίμημα, πέραν του ότι μια τέτοια διαδικασία μας αποτρέπει από το να γίνουμε δέκτες μίας εμπειρίας που θα μας ενδυνάμωνε νοητικά αλλά και ψυχικά μιας και αυτό εν τέλει είναι το ζητούμενο σε αυτό το ταξίδι της ψυχής. 

Η βοήθεια ή η συμβουλή που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να δέχεται είναι τόση όση χρειάζεται για να εμπνευστούμε για μία ιδέα ή μια απόφαση και τόση όση χρειάζεται ώστε να διαχωρίσουμε ή προκειμένου να ανακαλύψουμε κάποιο μονοπάτι. Δηλαδή μπορεί να μας εμπνεύσει κάποιος με τις ιδέες του ή τον λόγο του όχι όμως να επιδιώξει να μας πείσει, μπορεί κάποιος να μας δείξει το δρόμο που ψάχνουμε αλλά όχι να μας καθοδηγήσει. Εν ολίγης σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να παραβιάζεται η ελεύθερη βούληση μας.
Για τους παραπάνω λόγους δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε εύκολα όσους προτίθενται να μας λύσουν τα προβλήματά μας ή όσους μας θαμπώνουν με λόγους ευχάριστους και απόκρυφους με γνώσεις γεμάτες μυστήριο που στην παρούσα αντιληπτική κατάσταση μας δεν γνωρίζουμε από μόνοι μας να αποσαφηνίσουμε και στη συνέχεια εφόσον θα έχουμε υποστεί εξάρτηση από την συνεχή καθοδήγηση τους υπάρχει ο κίνδυνος να απαιτούν ανταλλάγματα από εμάς είτε υλικά είτε ψυχικά, πραγματικά ύβρη από μέρους τους, μιας και οι πνευματικές γνώσεις δεν μετριούνται ούτε μεταδίδονται με χρέωση “δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε. μὴ κτήσησθε χρυσὸν μηδὲ ἄργυρον μηδὲ χαλκὸν εἰς τὰς ζώνας ὑμῶν,”. 


Άλλως τε δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ιδίως στις μέρες μας πως αυτοί που δημιουργούν το πρόβλημα είναι αυτοί που πρώτοι θα προταθούν για να μας το λύσουν. Χρειάζεται όμως από εμάς λογική διάκριση κατά πόσον μας αφορά το κάθε πρόβλημα ακόμα και αν ασχολείται με αυτό ολόκληρος ο περίγυρος μας και κατά πόσον δυνάμεθα να το λύσουμε και από μόνοι μας χωρίς βοήθεια, εφόσον μας αφορά. Επίσης να μην ξεχνάμε πως ότι δεν λύνεται κόπτεται !! 


Είναι το ταξίδι των ψυχών σαν μία συλλογική κούρσα από ταξιδευτές με στόχο ο καθένας την Ιθάκη του. Στο ρόλο του Οδυσσέα με τη σχεδία του ο καθ’ εις εξ’ ημών συναντά στα πελάγη παρόμοιους μοναχικούς ταξιδευτές, ανταλλάσει πληροφορίες για λιμάνια και νησιά, προειδοποιεί ο ένας τον άλλον για φουρτούνες και κακοτοπιές, χαίρονται με τον τερματισμό της πορείας κάποιου συμπορευτή και απλώνουν χείρα βοηθείας σε όποιον έχει κουραστεί ή ναυαγήσει μέχρι να ξανά αναλάβει και πάλι το ταξίδι του. Καραδοκούν όμως παντού απολιθάρια και τερατουργήματα μιας άλλης εποχής ξεχασμένα μέσ’ τα σκοτάδια αποκομμένα από το φως με χαμένη για πάντα την δική τους ψυχή, άλλα με τη μάσκα του φωτεινού άλλα με τη μάσκα του φίλου θα επιχειρήσουν να συμπαρασύρουν στο χαμό τους οποιαδήποτε ζωντανή ψυχή περνάει από το λημέρι τους . Και εκεί βρίσκεται η πρόκληση της συλλογικότητας μιας και θα πρέπει να εργαστούν από κοινού οι δοκιμαζόμενες ψυχές, ξεχνώντας τις όποιες διαφορές μεταξύ τους προκειμένου να ξεπεράσουν το όποιο μεγάλο εμπόδιο και στη συνέχεια και πάλι η κάθε μία να αναζητήσει την Ιθάκη της. 


Μοναχικό και δύσκολο το ταξίδι της ψυχής από τα σκοτάδια προς το φως, θα πρέπει να μάθει να διακρίνει τους ψεύτικους φάρους από τους αληθινούς μέχρι να ορίσει ή ίδια το δικό της μονοπάτι και να γίνει ή ίδια στη συνέχεια φάρος για νεοταξιδεμένες ή παραπλανημένες ψυχές, μιας και μέλημά μας δεν είναι μόνον να απελευθερώσουμε τη δικιά μας ψυχή, όπως μας βοηθά το Θείον έτσι και εμείς έχουμε χρέος μόλις βγούμε από το σπήλαιο και αντικρίσουμε το φως το αληθινό, να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να ανακαλύψουν και να ισορροπήσουν τον εαυτό τους και να φτάσουν στον προορισμό τους. Ποιο δύσκολο θα είναι στη συνέχεια το έργο του φωτισμένου μιας και ο κάθε δεσμώτης δεν δίνατε να πιστέψει αυτά που θα ακούει από αυτόν και θα υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια να μην καταρρεύσει ή επίπλαστη σιγουριά του σπηλαίου του, θα λατρέψει τους θαυματοποιούς που ως τώρα τον πλανούσαν και τον καταδειναστεύαν, θα καταδώσουν σ’ αυτούς τον πρώην συνδεσμώτη τους επειδή τώρα άλλαξε και απελευθερώθηκε. “ Ιδού, εγώ σας αποστέλλω σαν πρόβατα στο μέσο λύκων....Αλλά όποιος υπομείνει ως το τέλος, αυτός θα σωθεί. “
Σίγουρα αποτελεί επιλογή του καθενός το μονοπάτι που επιλέγει να πορευθεί, αλλά φέρει εξ’ ίσου μεγάλη ευθύνη όποιος αναλαμβάνει να οδηγήσει ψυχές, πρέπει να γνωρίζει πού τις πηγαίνει, στο ξέφωτο; ή θυσία προς χάριν ιδιοτέλειας και κενοδοξίας ή συμβιβασμού με τους μάγιστρους – θαυματοποιούς του σπηλαίου; Τίποτα δεν γλιτώνει όμως της Νεμέσεως “γιατί τίποτα δεν υπάρχει καλυμμένο που δε θα αποκαλυφτεί και κρυφό που δε θα γνωριστεί. “ 


Γι’ αυτό άφοβα θα πρέπει να συνεχίζουμε το ταξίδι προς την Ιθάκη μας το ταξίδι προς το φως και να ευχόμαστε μακρύς να ‘ναι ο δρόμος 


Ψεύτικοι φάροι δίνανε ελπίδες στ’ Όνειρο σου


Πάνω σε ξέρα ρίχνανε το δρόμο απ το φως σου


Μέσα σε άγρια κύματα κουφάρι ρημαγμένο,


Παλεύεις κόντρα στο Βοριά το χρόνο τον κλεμμένο


Σπασμένη η πυξίδα τώρα πια, με φάρο τον εαυτό σου


Σταμάτησε η κλεψύδρα να γυρνά, το τέλος είναι δικό σου.


ΚΟΛΩΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ