Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

1957 ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ


1957 ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ 


Η 25η Μαρτίου του 1957 δεν ήταν παρά η ευόδωση των κόπων και των προσπαθειών μιας ομάδας ανθρώπων που οραματίστηκαν μια Ειρηνική Ενωμένη Ευρώπη. Με τον τερματισμό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησαν οι πρώτες απόπειρες συνεργασίας ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη με αρχικό στόχο τη σύσφιγξη των οικονομικών σχέσεών τους. Η πρώτη μεταπολεμική συνεργασία είχε αμυντικό χαρακτήρα, καθώς οι μνήμες του πολέμου ήταν ακόμη νωπές. Με την ίδρυση της Δυτικοευρωπαϊκής Ενωσης (1948) τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία της αμυντικής ταυτότητας της Ευρώπης, ενώ με το Συμβούλιο τηςΕυρώπης (1949) η συνεργασία πέρασε στη σφαίρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στον πολιτιστικό και κοινωνικό τομέα.

Αρκούσαν όμως αυτά; Σίγουρα όχι, κατά την άποψη του Ζαν Μονέ, του ανθρώπου στον οποίο ο στρατηγός Ντε Γκωλ είχε εμπιστευθεί τον οικονομικό σχεδιασμό της μεταπολεμικής Γαλλίας. Ο Μονέ πίστευε ότι μόνο με μια κοινή αγορά για τα ευρωπαϊκά προϊόντα θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των κατεστραμμένων μετά τον πόλεμο οικονομιών. Οι ιδέες του Μονέ εντυπωσίασαν τον γάλλο υπουργό Εξωτερικών της εποχής εκείνης Ρομπέρ Σουμάν, ο οποίος με την περίφημη διακήρυξή του της 9ης Μαΐου 1950 μίλησε για την ανάγκη συνεργασίας των ευρωπαϊκών χωρών στον τομέα του άνθρακα και του χάλυβα, στον οποίο οφειλόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό η ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας της Ευρώπης.

Από τότε οι εξελίξεις ήταν γοργές. Στην πρόσκληση του Σουμάν ανταποκρίθηκαν η Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο και στις 18 Απριλίου του 1951 υπογράφηκε η Συνθήκη των Παρισίων, με την οποία ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ). Ο πρώτος σπόρος είχε φυτευτεί και με την επιτυχία της ΕΚΑΧ άρχισε να ωριμάζει η ιδέα για την επέκταση της συνεργασίας και σε άλλους τομείς. Η ιστορική συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των έξι κρατών - μελών της ΕΚΑΧ στη Μεσσήνη της Ιταλίας (1-2 Ιουνίου 1955) άνοιξε τον δρόμο για την επέκταση της συνεργασίας και σε άλλους τομείς της οικονομίας. Η επιτροπή των εμπειρογνωμόνων υπό τον βέλγο υπουργό Εξωτερικών Πολ - Ανρί Σπάακ έθεσε τις βάσεις για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας(ΕΚΑΕ ­ πιο γνωστή ως ΕΥΡΑΤΟΜ) και σε λιγότερο από δύο χρόνια, στις 25 Μαρτίου 1957, υπογράφηκαν στη Ρώμη οι δύο συνθήκες που τέθηκαν επισήμως σε ισχύ από το 1958.

Η επιτυχία της πρώτης ολοκληρωμένης προσπάθειας για την οικονομική συνεργασία των Εξι άνοιξε την όρεξη και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο παραδοσιακός ανταγωνισμός της Βρετανίας με τη Γαλλία κράτησε στην αρχή το Λονδίνο έξω από το κλαμπ των Εξι. Το 1961 υπογράφηκε η συμφωνία σύνδεσης της Ελλάδος με την ΕΟΚ από την τότε κυβέρνηση τουΚωνσταντίνου Καραμανλή. Πραγματοποιώντας μια θεαματική στροφή στην πολιτική της η βρετανική κυβέρνηση υπέβαλε αίτηση εντάξεως την ίδια χρονιά, αλλά το βέτο του στρατηγού Ντε Γκωλ κράτησε τη Βρετανία έξω από την ΕΟΚ περισσότερο από δέκα χρόνια. Το 1970 ξανάρχισαν οι διαπραγματεύσεις με τους Βρετανούς, στην παρέα των οποίων είχαν προστεθεί οι Ιρλανδοί, οι Δανοί και οι Νορβηγοί. Στις 22 Ιανουαρίου του 1972 υπεγράφη η συνθήκη προσχώρησης των τεσσάρων νέων μελών, μόνο που η Νορβηγία έμεινε τελικά εκτός ΕΟΚ, ύστερα από την αρνητική ετυμηγορία των κατοίκων της με δημοψήφισμα. Από την 1η Ιανουαρίου του 1973 γίνεται πλέον λόγος για την Ευρώπη των Εννέα. Η ελληνική υποψηφιότητα είχε παγώσει λόγω της δικτατορίας των συνταγματαρχών, αλλά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επανήλθε το 1975· αυτή τη φορά με την υποβολή αίτησης για πλήρη ένταξη, εκμεταλλευόμενος το ευμενές για την Ελλάδα κλίμα της εποχής εκείνης. Δύο χρόνια αργότερα υπέβαλαν αίτηση ένταξης ακόμη δύο χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, που μόλις είχαν βγει από μακρόχρονες δικτατορίες: η Ισπανία και η Πορτογαλία. Η Ελλάδα μπήκε πρώτη, το 1981, και το 1986 την ακολούθησαν οι υπόλοιπες δύο. Η κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και οι αλλαγές στη γεωπολιτική ισορροπία από τον τερματισμό του ψυχρού πολέμου οδήγησαν χώρες αυστηρά ουδέτερες ως τότε στην απόφαση να χτυπήσουν την πόρτα των Βρυξελλών. Οι υποψηφιότητες της Αυστρίας, της Σουηδίας, της Φινλανδίας και της Νορβηγίας αντιμετωπίστηκαν ως ενιαίο πακέτο και στα τέλη Ιουνίου του 1994 υπογράφηκαν στην Κέρκυρα οι συμφωνίες προσχώρησης τους. Η Νορβηγία έμεινε για δεύτερη φορά απέξω, και η Ευρώπη των Δεκαπέντε έγινε πραγματικότητα την 1η Ιανουαρίου του 1995.

Η σταδιακή αύξηση των μελών της ΕΟΚ συνοδεύθηκε από την παράλληλη εμβάθυνση της συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της. Μετά την κατάργηση των δασμών και την κοινή αγορά ωρίμασε η ιδέα της οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης, με πρώτο σταθμό τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, το 1979. από τα μέσα της δεκαετίας του '70 ξεκίνησε η διαδικασία για τη μετατροπή της ΕΟΚ σε ένα πρότυπο σύστημα συνεργασίας μεταξύ κρατών, με κοινή οικονομική πολιτική και κοινούς προσανατολισμούς.

Σταθμοί αυτής της πορείας ήταν η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη της 1ης Ιουλίου 1987, με την οποία δρομολογήθηκε η ενιαία αγορά, και η Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), που δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Ενωση έτσι όπως την ξέρουμε σήμερα και έθεσε το χρονοδιάγραμμα των αλλαγών για το μέλλον. Ενα μέλλον που χτίζεται αυτή την περίοδο, με τις διαπραγματεύσεις στα πλαίσια της Διακυβερνητικης Διάσκεψης, που θα δώσουν στην ΕΕ την οριστική μορφή της για τον 21ο αιώνα. ΡΩΜΗ 1957

26 Μαρτίου 1957: Η Αθήνα σείεται από διαδηλώσεις υπέρ του Κυπριακού. Ο Μακάριος βρίσκεται εξόριστος στις Σεϋχέλλες και οι πάντες αναμένουν την απάντησή του στις προτάσεις των Εγγλέζων για την επίλυση του μείζονος ζητήματος. Μεσούντος του ψυχρού πόλεμου, οι Σοβιετικοί λαμβάνουν περαιτέρω μέτρα για την ενίσχυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ενώ οι ΗΠΑ προτίθενται να προσχωρήσουν στο νεοϊδρυθέν Σύμφωνο της Βαγδάτης ­ μετέπειτα SENTO ­ και να προμηθεύσουν νέα «τηλεκατευθυνόμενα όπλα» στη Βρετανία. Η Γαλλία ζει «εξέγερση συνειδήσεων» μετά τις αποκαλύψεις σχετικά με βασανιστήρια Αράβων από γάλλους στρατιώτες στον εμφύλιο πόλεμο που σπαράσσει την Αλγερία την τελευταία τριετία.

Τα πρωτοσέλιδα όμως των περισσότερων ευρωπαϊκών εφημερίδων της ημέρας εκείνης απασχολεί η συνθήκη που υπογράφουν στη Ρώμη έξι χώρες, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο: γεννιέται η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ). Στην Ιταλία η υπογραφή των συνθηκών πραγματοποιείται σε κλίμα γενικής ευφορίας: ο ιταλικός Τύπος χαρακτηρίζει τη στιγμή ιστορική, ομιλεί για σημαντικό βήμα για την ενοποίηση της Ευρώπης και επισημαίνει την αντίδραση των κομμουνιστών στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Στην Ελλαδα η είδηση της υπογραφής των συνθηκών περνά μάλλον στα ψιλά των εφημερίδων, που τονίζουν ωστόσο ότι οι νέες συνθήκες σηματοδοτούν την έναρξη της εποχής των ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ 160 εκατομμυρίων Ευρωπαίων.ΑΘΗΝΑ 1979

29 Μαΐου 1979: Στην Αθήνα υπογράφεται σε κλίμα αισιοδοξίας η συνθήκη ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ είναι το μείζον ζήτημα που απασχολεί τον Τύπο της εποχής μαζί με την επανένταξη της χώρας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, από το οποίο είχε αποχωρήσει το 1975. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός της Ελλαδας, αναφέρεται στις «ευρύτατες μεταβολές» που θα σημειωθούν στη χώρα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ χωρίς να κρύβει την αισιοδοξία του για το όνειρο που αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται πραγματικότητα. Η Ελλάδα είχε ξεκινήσει τη σύνδεσή της με την Κοινότητα το 1962 αλλά στη διάρκεια της δικτατορίας οι σχέσεις της με την Ευρώπη έγιναν ιδιαιτέρως δύσκολες.

Δεν είναι πάντως όλοι ευχαριστημένοι με την υπογραφή της νέας συνθήκης. Η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση ότι προσδίδει εξαιρετικές διαστάσεις στο γεγονός, διαμαρτύρεται για τον πανηγυρικό χαρακτήρα της τελετής του Ζαππείου. Στην πρώτη γραμμή ο Ανδρέας Παπανδρέου που υπογραμμίζει ότι «υλοποιείται χωρίς την έγκριση του λαού η πολιτική του ανήκομεν εις τη Δύση».

Οι ευρωπαίοι ηγέτες που βρίσκονται στην Αθήνα για την υπογραφή της συνθήκης προεξέχοντος του γάλλου προέδρου και προσωπικού φίλου του κ. Καραμανλή, Ζισκάρ ντ' Εστέν εκφράζουν την ικανοποίησή τους για το νέο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Ο Ρόι Τζένκινς, τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκφράζει την πεποίθηση ότι η Ελλάδα θα στηρίξει τις νέες προσπάθειες της Κοινότητας όπως την καθιέρωση του Ευρωπαϊκού Συστήματος για την προσέγγιση των οικονομιών των χωρών - μελών ­ που είχε πραγματοποιηθεί στις αρχές του 1979. ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ 1992

7 Φεβρουαρίου 1992: Υπογράφεται στην ολλανδική πολίχνη του Μάαστριχτ η Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην πραγματικότητα η τύχη της ΕΕ έχει συμφωνηθεί στη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου του 1991. Ηδη από την 1η Ιανουρίου του 1992 έχει τεθεί σε ισχύ η κατάργηση των τελωνειακών συνόρων και καθιερώνεται η ενιαία αγορά. Παρ' όλη τη φιλολογία που έχει αναπτυχθεί γύρω από το μέλλον της Ενωσης, η Συνθήκη του Μάαστριχτ υπογράφεται τελικώς σε μια εποχή όπου η Ευρώπη έχει αφήσει πίσω της τα «δύσκολα» χρόνια.

Εχει επιτύχει ως ένα βαθμό να ξεπεράσει τα κύρια προβλήματα στην οικονομία ­ με εξαίρεση την ανεργία που σημειώνει ανοδική πορεία. Χαρακτηριστικό είναι ότι το Μάαστριχτ έρχεται μετά την εποχή της «ευρωευφορίας», που άρχισε ουσιαστικά μετά την εφαρμογή της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πραξης, το 1987. Η Ελλάδα, παρ' ότι εντάσσεται στις χώρες - μέλη της «τρίτης ευρωπαϊκής κατηγορίας», καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να συνταχθεί με την πορεία των υπόλοιπων εταίρων της στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι ΗΠΑ εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την υπογραφή της Συνθήκης και εύχονται να αποτελέσει έναυσμα για στενότερη συνεργασία με την Ευρώπη. ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

1948, 17 Μαρτίου: Υπογραφή της Συνθήκης των Βρυξελλών με την οποία δημιουργείται η Δυτικοευρωπαϊκή Ενωση (ΔΕΕ).

1949: Ιδρυση του Συμβουλίου της Ευρώπης.

1950, 9 Μαΐου: Διακήρυξη Σουμάν - Θεμελιώνεται η συνεργασία στον τομέα του άνθρακα.

1951, 18 Απριλίου: Συνθήκη των Παρισίων με την οποία δημιουργείται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ).

1955, 1-2 Ιουνίου: Σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών των Εξι στη Μεσσήνη της Ιταλίας και απόφαση για την επέκταση της οικονομικής συνεργασίας.

1957, 25 Μαρτίου: Υπογραφή στη Ρώμη των δύο συνθηκών με τις οποίες δημιουργούνται η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και η ΕΥΡΑΤΟΜ.

1959: Δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) ύστερα από πρωτοβουλία της Βρετανίας.

1961: Συμφωνία σύνδεσης Ελλάδας - ΕΟΚ. Η Βρετανία υποβάλλει αίτηση ένταξης στην ΕΟΚ.

1972, 22 Ιανουαρίου: Υπογραφή των συνθηκών προσχώρησης της Βρετανίας, της Δανίας, της Νορβηγίας και της Ιρλανδίας.

1975: Αίτηση ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ.

1977: Αίτηση ένταξης της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.

1979, 13 Μαρτίου: Εναρξη λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος ­ 28 Μαΐου: Υπογραφή της πράξης προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ.

1981, 1η Ιανουαρίου: Επίσημη ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ.

1983, 19 Ιουνίου: Οι ηγέτες των Δέκα υπογράφουν τη διακήρυξη της Στουτγάρδης για την ενίσχυση και την ανάπτυξη της συνεργασίας των κρατών - μελών της ΕΟΚ.

1985, 29 Ιουνίου: Η σύνοδος κορυφής του Μιλάνου εγκρίνει τη Λευκή Βίβλο για την ελεύθερη διακίνηση ατόμων, προϊόντων και υπηρεσιών ­ 4 Δεκεμβρίου: Η σύνοδος κορυφής του Λουξεμβούργου εγκρίνει την πρόταση για την αναθεώρηση των ιδρυτικών συνθηκών της ΕΟΚ.

1986: Ενταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στην ΕΟΚ.

1987, 1η Ιουλίου: Εναρξη ισχύος της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης.

1990, 14 Δεκεμβρίου: Αρχίζει στη Ρώμη η διαδικασία αναθεώρησης των συνθηκών.

1991, 9-10 Δεκεμβρίου: Σύνοδος κορυφής στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας ­ Οι ηγέτες των Δώδεκα εγκρίνουν το τελικό κείμενο της νέας συνθήκης.

1992, 7 Φεβρουαρίου: Επίσημη υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

1993, 1η Ιανουαρίου: Αρχίζει να ισχύει η Ενιαία Αγορά ­ 1η Νοεμβρίου: Εναρξη ισχύος της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

1994, 24 Ιουνίου: Στη σύνοδο κορυφής της Κέρκυρας υπογράφονται οι πράξεις προσχωρήσεως της Αυστρίας, της Φινλανδίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας.

1995, 26 Μαρτίου: Εναρξη ισχύος της συμφωνίας του Σένγκεν.

1996, Μάρτιος: Εναρξη της Διακυβερνητικής Διάσκεψης για την αναθεώρηση της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

1997, 16-17 Ιουνίου: Πιθανή ολοκλήρωση της αναθεώρησης της Συνθήκης του Μάαστριχτ στη σύνοδο κορυφής του Αμστερνταμ.
Στις 25 Μαρτίου του 1957, υπογράφτηκε η Συνθήκη της Ρώμης από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και τις Κάτω Χώρες. Η συνθήκη αυτή καθιέρωσε την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (που μετονομάσθηκε "Ευρωπαϊκή Κοινότητα" με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1993).

Χάρη στις διατάξεις της Συνθήκης της Ρώμης πραγματοποιήθηκε τεράστια πρόοδος στα κράτη μέλη, όσον αφορά τομείς όπως είναι οι υποδομές, τα ταξίδια, οι συνθήκες εργασίας, ο μισθός ανδρών-γυναικών, οι διακρίσεις και η δυνατότητα διαβίωσης και εργασίας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μέσω ενός εκ των παρακάτω συνδέσμων, μπορείτε να παρακολουθήσετε σε βίντεο πώς ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχει ενισχυθεί με το πέρασμα του χρόνου, από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης μέχρι σήμερα.

Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στο τι θα γίνει στην Ευρώπη αυτό το σαββατοκύριακο ή εντός των επομένων μηνών.

Αυτή την Κυριακή στο Βερολίνο

Την Κυριακή 25 Μαρτίου οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συναντηθούν στη Γερμανία και θα προβούν στη λεγόμενη "δήλωση του Βερολίνου", στα πλαίσια της 50ής επετείου της Συνθήκης της Ρώμης.

Αναμένεται ότι η δήλωση θα περιλαμβάνει τέσσερα τμήματα: επιτεύγματα από το 1957 μέχρι σήμερα (ειρήνη, ευημερία, δημοκρατία)· βασικά χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής ενοποίησης (διαφάνεια και επικουρικότητα-αρχή σύμφωνα με την οποία η Ένωση δρα μόνο σε τομείς στους οποίους οι κρατικές δράσεις κρίνονται ανεπαρκείς)· κεντρικές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης· βασικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ένωση (ενεργειακή πολιτική και κλιματικές αλλαγές, εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας, εσωτερική ασφάλεια, πολιτικά δικαιώματα, κ.ά).

Να σημειωθεί ότι ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Hans-Gert Pöttering, θα συμμετάσχει τόσο στη συνάντηση όσο και στην τελετή υπογραφής της δήλωσης.

Στη συνέχεια, η ασκούσα την προεδρία του Συμβουλίου, κα Angela Merkel, θα παρουσιάσει στους ευρωβουλευτές τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής του Βερολίνου στις 28 Μαρτίου.

23-25 Μαρτίου στη Ρώμη

Αυτό το σαββατοκύριακο πραγματοποιείται στη Ρώμη σύνοδος κορυφής που θα συγκεντρώσει πάνω από 200 νέους 18-30 ετών από όλη την Ευρώπη, οι οποίοι θα συζητήσουν σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης. Το σύνθημά τους; "Η Ευρώπη σας - το μέλλον σας"!

Τους νέους θα συναντήσει ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Hans-Gert Pöttering, και ο Αντιπρόεδρος, κ. Alejo Vidal-Quadras. Θα συζητήσουν για θέματα που άπτονται της παγκοσμιοποίησης, της προστασίας του περιβάλλοντος και του ευρωπαϊκού κοινωνικού και οικονομικού προτύπου.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την εκδήλωση ζωντανά, την Κυριακή 25 Μαρτίου, από τις 9:45 ως τις 14:30 (ώρα Ελλάδος), μέσω ενός εκ των παρακάτω συνδέσμων.

Σάββατο στις Βρυξέλλες

Αν τύχει να είστε στις Βρυξέλλες το Σάββατο 24 Μαρτίου, μη χάσετε τη συναυλία των Scorpions, Gypsy Kings, Simply Red, Kim Wilde, Zucchero και πολλών άλλων καλλιτεχνών στο Atomium!

Πολλές εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο

Αν δεν μπορείτε να παρευρεθείτε στο Βερολίνο, τη Ρώμη ή τις Βρυξέλλες, μην απελπίζεστε! Εκδηλώσεις θα γίνουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Κύπρου.

Το γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα πρόκειται να συνδιοργανώσει τους επόμενους μήνες μια σειρά εκδηλώσεων, σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, για τον εορτασμό της 50ης επετείου της υπογραφής της Συνθήκης της Ρώμης. Το αποκορύφωμα των εκδηλώσεων θα είναι μία ανοιχτή για το κοινό έκθεση στην Πλατεία Συντάγματος, από τις 9 ως τις 12 Μαΐου, στην οποία θα συμμετάσχουν το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και ο Δήμος Αθηναίων.
Η υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, στις 25 Μαρτίου του 1957, από τις κυβερνήσεις του Βελγίου, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, του Λουξεμβούργου και της Ιταλίας, δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, τον "πρόγονο" της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=86841
Από τη Ρώμη στο Μάαστριχτ
Τέσσερις δεκαετίες μετά την υπογραφή της συνθήκης ίδρυσης της ΕΟΚ η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση βρίσκεται προ των πυλών

Από τη Ρώμη στο Μάαστριχτ
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=86841
Την επαύριο της λήξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1945), η Ευρώπη ήταν μια κατεστραμμένη και εξαντλημένη ήπειρος. Υπό τον φόβο της διάδοσης του κομμουνισμού, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση και την οικονομική ανάπτυξη της μη κομμουνιστικής (Δυτικής) Ευρώπης.

Η ίδια η Δυτική Ευρώπη, από την πλευρά της, συνειδητοποιεί ότι πρέπει να πάρει το μέλλον στα χέρια της. Εμφανίζονται οι πρώτες προτάσεις για αυτόνομη οικονομική και πολιτική πορεία. «Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη, αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν τη συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή» έλεγε ο γάλλος δημόσιος υπάλληλος Ζαν Μονέ (1888-1979), που θεωρείται ο αρχιτέκτονας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.

Οι σκέψεις για πολιτική ενοποίηση αποδείχθηκαν πολύ πρώιμες, εξαιτίας της μεγάλης επιρροής των ΗΠΑ στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, οι ιδέες για οικονομική ενοποίηση ήταν πιο ρεαλιστικές. Στις 9 Μαΐου 1950 ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ρομπέρ Σουμάν, προτείνει να τεθούν κάτω από κοινό έλεγχο και διοίκηση οι βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα της Γερμανίας και της Γαλλίας. Η πρόταση αυτή έμεινε στην ιστορίας ως Διακήρυξη Σουμάν και η 9η Μαΐου εορτάζεται ως Ημέρα της Ευρώπης, επειδή αποτέλεσε το πρώτο βήμα για τη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης.

Στην πρόταση Σουμάν δίνουν θετική απάντηση, όχι μόνο η Γερμανία, αλλά και τα κράτη της «Μπενελούξ» (Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο) και η Ιταλία. Η Μεγάλη Βρετανία αρνείται για λόγους εθνικής ασφαλείας. Έτσι, γεννιέται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) με τη Συνθήκη των Παρισίων (18 Απριλίου 1951) και πρώτο πρόεδρο τον Ζαν Μονέ. Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, Γερμανία και Γαλλία, που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, βρίσκονται μετά από αιώνες στο ίδιο στρατόπεδο.

Η επιτυχία της ΕΚΑΧ οδηγεί τους «6» στη διεύρυνση της συνεργασίας τους και στην υπογραφή της Συνθήκη της Ρώμης, στις 25 Μαρτίου 1957. Με αυτήν εγκαθιδρύονται δύο νέοι θεσμοί: Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενεργείας (ΕΚΑΕ), που θέτει υπό κοινή διεύθυνση την ειρηνική χρήση της ατομικής ενέργειας στο πρότυπο της ΕΚΑΧ και στην πιο προωθημένη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Κοινή Αγορά), που αποτελεί την πρώτη μορφή τελωνειακής ένωσης μεταξύ των «6» και βασίζεται σε «τέσσερις ελευθερίες» (ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων και ανθρώπων). Οι τρεις «Κοινότητες» συγχωνεύτηκαν το 1965 στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η οποία από το 1993 ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση.
Περί Πηγών...
http://www.sansimera.gr/articles/235
http://www.greekamericannewsagency.com/2010-01-19-17-50-12/2010-01-21-18-33-54/1853-

http://www.sansimera.gr/articles/235/159
1950
9 Μαΐου: Διακήρυξη Σουμάν.
1951
18 Απριλίου: Υπογράφεται η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενεργείας (ΕΚΑΕ).
1957
25 Μαρτίου 1957: Υπογράφεται η Συνθήκη της Ρώμης, που προβλέπει τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενεργείας (ΕΚΑΕ) και της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Κοινής Αγοράς).
1958
1 Ιανουαρίου: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη της Ρώμης, που προβλέπει τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενεργείας (ΕΚΑΕ) και της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Κοινής Αγοράς).
1959
8 Ιουνίου: Η Ελλάδα υποβάλλει αίτηση σύνδεσης με την ΕΟΚ (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή).
31 Ιουλίου: Η Τουρκία υποβάλλει αίτηση σύνδεσης με την ΕΟΚ.
10 Σεπτεμβρίου: Αρχίζουν διαπραγματεύσεις για τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή).
27 Σεπτεμβρίου: Αρχίζουν διαπραγματεύσεις για τη σύνδεση της Τουρκίας με την ΕΟΚ.
1961
10 Φεβρουαρίου: Οι «6» της Ε.Κ. συμφωνούν για στενότερη πολιτική συνεργασία.
1962
30 Ιουλίου: Εγκαινιάζεται η Κοινή Γεωργική Πολιτική.
1 Νοεμβρίου: Τίθεται σε ισχύ η συμφωνία σύνδεσης μεταξύ Ελλάδας και ΕΟΚ. (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή)
1964
1 Δεκεμβρίου: Τίθεται σε ισχύ η συμφωνία σύνδεσης μεταξύ Τουρκίας και ΕΟΚ.
1965
8 Απριλίου: Υπογράφεται η Συνθήκη Συγχώνευσης των τριών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΟΚ, Εuratom και ΕΚΑΧ).
1967
1 Ιουλίου: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη Συγχώνευσης των τριών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΟΚ, Εuratom και ΕΚΑΧ). Στο εξής θα έχουν κοινά όργανα και μία ονομασία «Ευρωπαϊκή Κοινότητα».
1968
1 Ιουλίου: Τα έξι κράτη - μέλη καταργούν τους μεταξύ τους τελωνειακούς δασμούς και επιτρέπουν για πρώτη φορά ελεύθερες διασυνοριακές συναλλαγές.
1970
3 Φεβρουαρίου: Η Ε.Κ. διακόπτει τις διαπραγματεύσεις ένταξης της Ελλάδας, μέχρις ότου αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα.
1972
24 Απριλίου: Υιοθετείται ο Μηχανισμός Συναλλαγματικών Ισοτιμιών («Νομισματικό Φίδι»), προκειμένου να διατηρηθεί η νομισματική σταθερότητα στην Ευρώπη των «6». Είναι το πρώτο βήμα για την εισαγωγή του ευρώ, 30 χρόνια αργότερα.
1973
1 Ιανουαρίου: Πρώτη διεύρυνση της Ε.Κ. με την εισδοχή της Δανίας, της Ιρλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Η Ε.Κ. αριθμεί 9 κράτη - μέλη.
1 Ιουνίου: Τίθεται σε ισχύ η συμφωνία σύνδεσης μεταξύ της Κύπρου και της Ε.Κ.
1974
10 Δεκεμβρίου: Αποφασίζεται η ίδρυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης. Σκοπός του, η μεταφορά χρημάτων από τις πλούσιες στις φτωχές περιφέρειες, για τη βελτίωση των υποδομών και των επικοινωνιών, την προσέλκυση επενδύσεων και τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης.
1975
12 Ιουνίου: Η Ελλάδα υποβάλλει επίσημη αίτηση προσχώρησης στην Ε.Κ. (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή)
1976
9 Φεβρουαρίου: Το Συμβούλιο εγκρίνει την αίτηση της Ελλάδας για προσχώρηση στην Ε.Κ. (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή)
27 Ιουλίου: Επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων για την προσχώρηση της Ελλάδας στην Ε.Κ. (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή)
1979
13 Μαρτίου: Τίθεται σε ισχύ το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα. Βασίζεται σε μία ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα (ECU), η αξία της οποίας καθορίζεται από τα εθνικά νομίσματα των 9 κρατών - μελών, σύμφωνα με τη δύναμη του καθενός.
28 Μαΐου: Υπογράφεται στο περιστύλιο του Ζαππείου η συμφωνία ένταξης της Ελλάδας στην Ε.Κ. Από ελληνικής πλευράς, τη συμφωνία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
7 - 10 Ιουνίου: Ευρωεκλογές: Για πρώτη φορά τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκλέγονται με άμεση και καθολική ψηφοφορία από τους πολίτες των 9 κρατών - μελών.
28 Ιουνίου: Η Ελληνική Βουλή επικυρώνει τη συνθήκη προσχώρησης στην Ε.Κ. Υπέρ ψηφίζουν 193 βουλευτές (175 της Νέας Δημοκρατίας, 4 του ΚΟΔΗΣΟ, 4 της Εθνικής Παράταξης, 2 της ΕΔΗΚ, 1 του ΚΚΕ Εσωτερικού, 1 της ΕΔΑ και 6 ανεξάρτητοι), κατά 104 (ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ), ενώ τρεις βουλευτές (Ιωάννης Ζίγδης, Νικήτας Βενιζέλος και Κώστας Μπαντουβάς) δηλώνουν «παρών».
1981
1 Ιανουαρίου: Η Ελλάδα 10ο μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
18 Οκτωβρίου: Βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Συγχρόνως οι Έλληνες εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
1983
1 Ιουλίου: Η Ελλάδα αναλαμβάνει, για πρώτη φορά, την Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Κ. (Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου)
4 - 6 Δεκεμβρίου: Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στην Αθήνα, επί τη λήξει της Ελληνικής Προεδρίας. Λαμβάνονται αποφάσεις σχετικά με τη μελλοντική χρηματοδότηση της Επιτροπής, τις ανισορροπίες του προϋπολογισμού, την προσαρμογή της κοινής γεωργικής πολιτικής, την ενίσχυση των Διαρθρωτικών Ταμείων και την ανάπτυξη νέων κοινοτικών πολιτικών.
1986
1 Ιανουαρίου: Ισπανία και Πορτογαλία εισέρχονται στην Ε.Κ. που αριθμεί 12 κράτη - μέλη.
17 & 28 Φεβρουαρίου: Υπογράφεται η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη. Αποτελεί μια εκτεταμένη αναθεώρηση των Συνθηκών της Ρώμης και περιλαμβάνει θέματα, όπως Ενιαία Αγορά.
1987
14 Απριλίου: Η τουρκική κυβέρνηση υποβάλλει αίτηση προσχώρησης στην Ε.Κ.
1 Ιουλίου: Τίθεται σε ισχύ η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη.
1988
1 Ιουλίου: Η Ελλάδα αναλαμβάνει για δεύτερη φορά την Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Κ. (Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου)
2 - 3 Δεκεμβρίου: Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στη Ρόδο, επί τη λήξει της Ελληνικής Προεδρίας. Διενεργείται απολογισμός της επιτευχθείσας προόδου προς το 1992, υπογραμμίζεται η σημασία της συνεργασίας για την προστασία του περιβάλλοντος και της ανάπτυξης του οπτικοακουστικού δυναμικού της Ευρώπης.
1990
1 Ιουλίου: Αρχίζει να ισχύει η πρώτη φάση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ). Σε τέσσερα κράτη - μέλη (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα και Ιρλανδία) χορηγείται ειδικό καθεστώς, λόγω της ανεπαρκούς προόδου στην οικονομική ενοποίηση.
3 Ιουλίου: Η Κύπρος υποβάλλει αίτηση προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
1992
7 Φεβρουαρίου: Υπογράφεται η «Συνθήκη του Μάαστριχτ». Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα ορόσημα στην ιστορία της Ε.Ε, με το οποίο θεσπίζονται σαφείς κανόνες για το μελλοντικό ενιαίο νόμισμα, την κοινή εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας, καθώς και για τη στενότερη συνεργασία σε θέματα δικαιοσύνης και εσωτερικών υποθέσεων. Σύμφωνα με τη συνθήκη, η «Ευρωπαϊκή Κοινότητα» μετονομάζεται σε «Ευρωπαϊκή Ένωση».
1993
1 Ιανουαρίου: Τίθεται σε ισχύ η Ενιαία Αγορά, η οποία περιλαμβάνει τέσσερις βασικές ελευθερίες: ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, υπηρεσιών, προσώπων και κεφαλαίων.
1 Νοεμβρίου: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη του Μάαστριχτ.
1994
1 Ιανουαρίου: Η Ελλάδα αναλαμβάνει για τρίτη φορά την προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. (Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου). Αρχίζει το δεύτερο στάδιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης (ΟΝΕ).
24 - 25 Ιουνίου: Σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στην Κέρκυρα. Το βασικό θέμα είναι η εφαρμογή της Λευκής Βίβλου για την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση.
1995
1 Ιανουαρίου: Αυστρία, Φιλανδία και Σουηδία εισέρχονται στην Ε.Ε, που αριθμεί 15 κράτη - μέλη.
26 Μαρτίου: Τίθεται σε ισχύ η «Συμφωνία του Σένγκεν». Η συμφωνία θωρακίζει τα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. και επιτρέπει στους πολίτες όλων των κρατών - μελών να ταξιδεύουν εντός των εσωτερικών συνόρων της Ε.Ε. χωρίς έλεγχο διαβατηρίων.
1997
2 Οκτωβρίου: Υπογράφεται η «Συνθήκη του Άμστερνταμ». Βασίζεται στα επιτεύγματα της Συνθήκης του Μάαστριχτ και περιλαμβάνει σχέδια για τη μεταρρύθμιση των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, την ενίσχυση της φωνής της Ευρώπης στον κόσμο και τη διάθεση περισσότερων πόρων για την απασχόληση και τα δικαιώματα των πολιτών.
1998
16 Ιανουαρίου: Η δραχμή εντάσσεται στο μηχανισμό συναλλαγματικής ισοτιμίας του Οικονομικού και Νομισματικού Συστήματος.
1 Ιουνίου: Ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υπεύθυνη για τη δημοσιονομική σταθερότητα στην Ευρωζώνη.
1999
1 Ιανουαρίου: 11 χώρες - μέλη (Αυστρία, Βέλγιο, Φιλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία) αποφασίζουν να αντικαταστήσουν τα εθνικά τους νομίσματα με το ευρώ («Ευρωζώνη»). Αρχίζει το τρίτο στάδιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης (ΟΝΕ).
1 Μαΐου: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη του Άμστερνταμ.
2000
3 Μαΐου: Η Κομισιόν προτείνει την Ελλάδα ως το 12ο μέλος της Ευρωζώνης. (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη)
19 - 20 Ιουνίου: Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, που πραγματοποιείται στη Σάντα Μαρία ντα Φέιρα της Πορτογαλίας, εγκρίνει την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη)
2001
26 Φεβρουαρίου: Υπογράφεται η «Συνθήκη της Νίκαιας» για θέματα διεύρυνσης.
2002
1 Ιανουαρίου: Τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα του ευρώ τίθενται σε κυκλοφορία στα 12 κράτη - μέλη της Ευρωζώνης: Αυστρία, Βέλγιο, Γερμανία, Ελλάδα, Φινλανδία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία.
28 Φεβρουαρίου: Το ευρώ γίνεται το μοναδικό νόμισμα στα 12 συμμετέχοντα κράτη μέλη, καθώς η περίοδος διπλής κυκλοφορίας φτάνει στο τέλος της.
2003
1 Ιανουαρίου: Η Ελλάδα αναλαμβάνει για τέταρτη φορά την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη).
1 Φεβρουαρίου: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη της Νίκαιας.
20 - 21 Ιουνίου: Πραγματοποιείται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στη Θεσσαλονίκη. Γίνεται δεκτό το προσχέδιο του Ευρωσυντάγματος, που συνέταξε «επιτροπή σοφών» υπό τον Ζισκάρ Ντ' Εστέν, ενώ οι «15» εκφράζουν την πρόθεσή τους να συμπεριλάβουν στην Ε.Ε. βαλκανικές χώρες, με την προϋπόθεση ότι θα προάγουν τη δημοκρατική σταθερότητα, το κράτος δικαίου και την οικονομική ανάπτυξη.
2004
1 Μαίου: 10 νέες χώρες εισέρχονται στην Ε.Ε. (Κύπρος, Τσεχία, Εσθονία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Μάλτα, Πολωνία, Σλοβακία και Σλοβενία). Η Ε.Ε. αριθμεί 25 κράτη - μέλη.
29 Οκτωβρίου: Τα 25 κράτη - μέλη υπογράφουν τη «Συνθήκη για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης». Σκοπός του είναι η απλούστευση των διαδικασιών για τη λήψη των αποφάσεων και τη διαχείριση της πολυμελούς πλέον Ε.Ε, ενώ προβλέπει τη δημιουργία του αξιώματος του ευρωπαίου υπουργού Εξωτερικών. Για να τεθεί σε ισχύ το Ευρωσύνταγμα θα πρέπει να κυρωθεί από το σύνολο των 25 κρατών - μελών.
2005
19 Απριλίου: Η Βουλή των Ελλήνων επικυρώνει την Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Υπερ ψηφίζουν 268 βουλευτές (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ), κατά 17 (ΣΥΝ - ΚΚΕ), ενώ απέχουν 15.
29 Μαΐου: Οι γάλλοι ψηφοφόροι ψηφίζουν «όχι» στην επικύρωση της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης.
1 Ιουνίου: Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι ψηφίζουν «όχι» στην επικύρωση της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης.
30 Ιουνίου: Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κύπρου επικυρώνει την Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Υπέρ ψηφίζουν 30 βουλευτές (ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Ευρωπαϊκό Κόμμα, ΕΔΗ, ΑΔΗΚ και Ευρωπαϊκή Δημοκρατία) και κατά 19 (ΑΚΕΛ), ενώ ένας βουλευτής απέχει.
3 Οκτωβρίου: Αρχίζουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία και την Κροατία.
2007
1 Ιανουαρίου: Η Βουλγαρία και η Ρουμανία εντάσσονται στην Ε.Ε, που αριθμεί 27 κράτη - μέλη. Η Σλοβενία γίνεται η 13η χώρα που υιοθετεί το ευρώ.
13 Δεκεμβρίου: Οι «27» υπογράφουν στη Λισαβώνα τη Νέα Μεταρρυθμιστική Συνθήκη.
2008
1 Ιανουαρίου: Κύπρος και Μάλτα υιοθετούν το ευρώ και γίνονται η 14η κι η 15η χώρα, αντίστοιχα, που μετέχουν στην Ευρωζώνη.
16 Οκτωβρίου: Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση αποτελεί το κυρίαρχο θέμα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που συνέρχεται στις Βρυξέλλες. Οι ηγέτες της Ε.Ε εκφράζουν τη δέσμευσή τους να ενεργήσουν με συντονισμένο και αποτελεσματικό τρόπο για να προστατεύσουν το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και να εγγυηθούν τις καταθέσεις των πολιτών.
8 Δεκεμβρίου: Η Ε.Ε. εγκαινιάζει την πρώτη ναυτική επιχείρηση στην ιστορία της, με στόχο την εξουδετέρωση των Σομαλών πειρατών και τη θαλάσσια ασφάλεια. Την τακτική διοίκηση της ευρωπαϊκής ναυτικής δύναμης αναλαμβάνει η Ελλάδα.
2009
1 Ιανουαρίου: Η Σλοβακία υιοθετεί το ευρώ και γίνεται η 16η χώρα της Ευρωζώνης.
4-7 Ιουνίου: Διεξάγονται ευρωεκλογές στα 27 κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η προσέλευση στις κάλπες καταγράφει ιστορικό χαμηλό, ενώ συνολικά σημειώνεται άνοδος της Δεξιάς και άκρας Δεξιάς και μείωση αντιστοίχως των δυνάμεων της Αριστεράς.
1 Δεκεμβρίου: Η Συνθήκη της Λισαβόνας τίθεται σε ισχύ, με την ανάληψη των καθηκόντων του πρώτου προέδρου της Ε.Ε, Χέρμαν Βαν Ρόμπεϊ και της εκπροσώπου Εξωτερικής Πολιτικής της Ε.Ε, Κάθριν Άστον.
2010
2 Μαΐου: Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών της ευρωζώνης αποφασίζουν να ενεργοποιήσουν το πρόγραμμα βοήθειας προς την Ελλάδα, ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 80 δισεκατομμύρια θα δοθούν από την Ε.Ε. και τα 30 δισεκατομμύρια από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει την «ενεργοποίηση» του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης της Ελλάδας, ο οποίος θα είναι «καθοριστικός» για τη «διατήρηση της σταθερότητας στη ζώνη ευρώ», μετά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε με την Αθήνα για τα μέτρα λιτότητας, τα οποία χαρακτήρισε «σταθερά και αξιόπιστα».
10 Μαΐου: Συνεδριάζει εκτάκτως στις Βρυξέλλες το ECOFIN και αποφασίζει τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, ο οποίος θα μπορούσε να διαθέσει 720 δισ. ευρώ στις χώρες της ευρωζώνης που απειλούνται με χρεωκοπία.
28 Νοεμβρίου: Η Ε.Ε. συμφωνεί να στηρίξει την ιρλανδική οικονομία για να διαφυλάξει τη σταθερότητα του ευρώ.
2011
1 Ιανουαρίου: Η Εσθονία γίνεται η 17η χώρα της Ε.Ε. που υιοθετεί το ευρώ.
16 Φεβρουαρίου: Υπογράφεται το νομοθετικό κείμενο, με το οποίο θεσμοθετείται το δικαίωμα των Ευρωπαίων πολιτών να απευθύνονται, συγκεντρώνοντας 1.000.000 υπογραφές, προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και να την καλούν ν' αναλάβει δράση για μια σειρά ζητημάτων.
11 Ιουλίου: Οι χώρες της Ευρωζώνης υπογράφουν συνθήκη για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ο οποίος θα μπορεί να δανείζει έως και 500 δισ. ευρώ σε χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες.
1 Νοεμβρίου: Νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αναλαμβάνει ο Ιταλός Μάριο Ντράγκι, διαδεχόμενος τον Γάλλο Ζαν-Κλοντ Τρισέ.
2012
21 Φεβρουαρίου: Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης συμφωνούν τους όρους του δεύτερου προγράμματος για τη διασφάλιση της θέσης της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μία συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας (“κούρεμα χρέους”), καθώς και ενισχυμένη εποπτεία.
1 Ιουλίου: Η Κύπρος αναλαμβάνει την εξάμηνη προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε, δεσμευόμενη ότι θα εργαστεί “Για μια Καλύτερη Ευρώπη”.
2013
1 Ιανουαρίου: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, γνωστή ως “δημοσιονομικό σύμφωνο". Στόχος της είναι η ενίσχυση της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ευρωζώνη.
25 Μαρτίου: Το Eurogroup καταλήγει σε πολιτική συμφωνία για το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της Κύπρου. Στόχος είναι η αποκατάσταση των δημόσιων οικονομικών και του χρηματοπιστωτικού τομέα της χώρας.
1 Ιουλίου: Η Κροατία γίνεται το 28ο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2014
1 Ιανουαρίου: Η Ελλάδα αναλαμβάνει την εκ περιτροπής εξάμηνη προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. Οι τέσσερις προτεραιότητες της ελληνικής προεδρίας είναι η ανάπτυξη, η απασχόληση και η συνοχή, η περαιτέρω ολοκλήρωση της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, η μετανάστευση, οι πολιτικές ελέγχου των συνόρων και κινητικότητας, καθώς και η θαλάσσια πολιτική.
1 Ιανουαρίου: Η Λετονία υιοθετεί το ευρώ και γίνεται το 18ο μέλος της Ευρωζώνης.
22-25 Μαΐου: Ευρωεκλογές διεξάγονται στα 28 κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Περί Πηγών...
Σύντομο Ιστορικό
Οι βασικές Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
http://www.sansimera.gr/articles/235/159
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/235/159#ixzz4AyVQs5dK
https://www.ucc.ie/archive/hdsp/Ato%20Z/pdf/Az_gr.pdf
Η Συνθήκη της Ρώμης
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B5%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%8E%CE%BC%CE%B7%CF%82_(1957)

Η Συνθήκη της Ρώμης , με την οποία ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) υπογράφτηκε στη Ρώμη στις 25 Μαρτίου 1957 και τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1958. Η Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ) υπογράφτηκε ταυτόχρονα και, ως εκ τούτου, οι δύο αυτές Συνθήκες είναι γνωστές ως "Συνθήκες της Ρώμης".
Με τη Συνθήκη της Ρώμης, τα κοινοτικά όργανα προσπάθησαν να συντάξουν νόμους που θα ευνοούσαν την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και το δικαίωμα εγκατάστασης των εργαζομένων.