Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Ο Νέρωνας δεν έκαψε τη Ρώμη. Η συνωμοσία συγκλητικών και Παύλου.


NERO CLAVDIVS CAESAR AVGVSTVS GERMANICVS

15 Δεκεμβρίου 37 – 9 Ιουνίου 68

Αυτοκράτορας μεταξύ 13 Οκτωβρίου 54 – 9 Ιουνίου 68

Για ποιο λόγο μου ήρθε ν’ανεβάσω σήμερα το βίο και την πολιτεία του Νέρωνα; Ακριβώς επειδή είναι παρεξηγημένη προσωπικότητα !! Και σκοπίμως διαστρεβλωμένη ιστορικά. Η άρχουσα τάξη κι η Εκκλησία έχουν τους λόγους τους.

Ας τα δούμε με τη σειρά λοιπόν.

Ο Νέρωνας γεννήθηκε με το όνομα Λούκιος. Ο πατέρας του, αξιωματούχος στην αυλή του Καλιγούλα, καταγόταν από τον Αύγουστο αλλά και από τον Μάρκο Αντώνιο. Πέθανε όταν ο Λούκιος ήταν μόλις τριών ετών. Η μητέρα του, η Ιουλία Αγριππίνα, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Κλαύδιο. Κι έτσι ο μικρός Λούκιος βρέθηκε υιοθετημένος γιος ενός αυτοκράτορα, που του έδωσε το όνομαΝέρων κι έτσι έγινε πιθανός διάδοχος.

Το 51 μΧ, ο 14χρονος Νέρωνας κηρύχθηκε ενήλικος και έγινε ανθύπατος. Δύο χρόνια μετά παντρεύτηκε, κατ’ εντολή του Κλαύδιου, την κόρη του τελευταίου Κλαυδία Οκταβία. Το 54 όμως, ο Κλαύδιος πέθανε, σύμφωνα με τις φήμες δηλητηριασμένος από τη γυναίκα του (και μητέρα του Νέρωνα) Αγριππίνα, κι έτσι ο Νέρωνας έγινε ο νεαρότερος αυτοκράτορας της Ρώμης μέχρι τότε.













Κατά την πρώτη πενταετία της αυτοκρατορικής του θητείας, επηρεαζόταν κυρίως από τη μητέρα του, Αγριππίνα, από τον επικεφαλής των πραιτοριανών Σέξτο Αφράνιο Βούρο και από τους δασκάλους του, όπως ο Σενέκας ο Νεότερος.

Απογοητευμένος από τον γάμο του, ο Νέρωνας, παραμέρισε την Οκταβία και σύναψε φανερή ερωτική σχέση με μία απελεύθερη από τη Μικρά Ασία, την Κλαυδία Ακτή. Όμως η απόφαση αυτή του Νέρωνα δεν άρεσε στη μητέρα του και σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο η Αγριππίνα από τότε άρχισε να συνωμοτεί εναντίον του γιου της.



Παρένθεση: οι συνωμοσίες, έχθρες, ακόμα και δολοφονίες μεταξύ των μελών της ίδιας οικογένειας, ήταν συχνότατες στους βασιλικούς οίκους από τότε ως και τις μέρες μας ακόμα…

Μετά την πρώτη πενταετία της θητείας του ο Νέρωνας, άρχισε να ανεξαρτητοποιείται. Υπήρξε ένας από τους πιο μορφωμένους αυτοκράτορες με κλίση προς τις τέχνες και ειδικά τη μουσική.

Ο αιμοσταγής, αιμοδιψής και αιμοβόρος Νέρωνας, όπως τον έχει καταγράψει η χριστιανική Ιστορία, υπήρξε το ίνδαλμα των φτωχών ανθρώπων της εποχής του.

Ο ιστορικός Τάκιτος, στα Xρονικά του (Annales) αναφέρει τα παρακάτω στοιχεία για την περίοδο του Νέρωνα. Τα παραθέτω περιληπτικά.

Αρχικά αφαίρεσε από τους ευγενείς της Συγκλήτου προνόμια προς όφελός του. Με ένα από τα πρώτα του διατάγματα συμπλήρωσε την καθιερωμένη χορήγηση ψωμιού στο λαό με καθημερινά γεύματα και στη συνέχεια κατάργησε τα πολυτελή εστιατόρια των αριστοκρατών γιατί ήταν πρόκληση για τους φτωχούς.

Στο λαό έδωσε δωρεάν ζώα κι εκτάσεις γης για καλλιέργεια με κληρώσεις (λαχειοφόρος).

Στη διάρκεια της αυτοκρατορίας του, τείνει να καταργηθεί η θανατική ποινή, αφού όταν δεν μπορούσε να την ακυρώσει, παραχωρούσε τόσο μεγάλη αναβολή στην εκτέλεσή της που ο καταδικασμένος πέθαινε από φυσικά γεράματα. Οταν κάποτε του δώσανε να υπογράψει μια θανατική καταδίκη, είπε στους παρευρισκόμενους αξιωματούχους: «Μα γιατί μου έχετε μάθει να γράφω;»

Πάταξε την αισχροκέρδεια και απαγόρευσε τις ανατιμήσεις στο σιτάρι και άλλα προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης και θέσπισε το Δημόσιο Ταμείο Βοήθειας για τα λαϊκά στρώματα.

Επέβαλε μεγάλη φορολογία σε όσους τα έξοδα σε γλέντια και όργια ήταν μεγαλύτερα από τα έσοδα. Αψηφώντας τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, που θησαύριζε από τις θηριομαχίες και τους αγώνες των μονομάχων, τόλμησε και αντικατέστησε τους σκοτωμούς στην αρένα με αθλοπαιδιές και αγωνίσματα τέχνης και οργάνωσε στη Ρώμη αγώνες σύμφωνα με τους κανονισμούς των Ολυμπιακών Αγώνων. Γι’ αυτό και εισέπραξε μία από τις σοβαρότερες καταγγελίες σε βάρος του, ότι «στερώντας από τους νέους τα αιμοβόρα θεάματα υπέσκαπτε το αξιόμαχο του στρατού» (!)

Θέσπισε τα λαϊκά θεάματα σε πλατείες και δρόμους, έχτισε ένα τεράστιο λαϊκό θέατρο και υποχρέωσε τα ιδιωτικά γυμναστήρια ν’ ανοίξουν τις πόρτες στο λαό.

Ανεγέρθηκαν πάμπολλα δημόσια κτίρια, υδραγωγεία, σιντριβάνια και πάρκα.

Απαγόρευσε να έχουν οι δουλοκτήτες δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους δούλους και έδωσε δικαίωμα στους τελευταίους να μηνύουν τους κυρίους τους για κακοποίηση.

Όταν επισκέφθηκε την Κόρινθο, έδωσε στην Νότιο Ελλάδα ανεξαρτησία και την απάλλαξε από όλους τους φόρους. Τότε είπε και το γνωστό: «Άχ..να μην ζούσα στους χρόνους ακμής της Ελλάδας!»

Όπως αναφέρει κι ο ιστορικός Σουητώνιος (Νερων, 19), ο Νέρωνας εργάστηκε για τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου, τα ίχνη της οποίας είναι εμφανή ακόμη και σήμερα. Γράφει: «στην Αχαΐα (ενν.Πελοπόννησος), αποφάσισε να ανοίξει τον Ισθμό (της Κορίνθου) και μάζεψε τους πραιτωριανούς, παροτρύνοντάς τους να ξεκινήσουν το έργο. Στη συνέχεια, με τον ήχο μιας σάλπιγγας, ήταν ο πρώτος που έσκαψε το χώμα με μια αξίνα, γέμισε ένα σακί και το κουβάλησε στους ώμους του».
















Το γιατί έγιναν 6 προσπάθειες ανατροπής του και γιατί ένας αυτοκράτορας μ’ αυτό το έργο καταγράφτηκε από την Ιστορία ως τέρας, δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε. Με την πολιτική του και τις πρωτοβουλίες του απειλούνταν τα προνόμια των ευγενών όλης της αυτοκρατορίας. Πέρα από τη φορολογία προς τους ευγενείς, η μη διεξαγωγή επιθετικών πολέμων επηρέαζε αρνητικά και όσους πλούτιζαν από τους πολέμους. Παρόλ’ αυτά, στηριζόταν από τους φτωχούς και τους απελεύθερους.

Στα χρόνια του λοιπόν, δεν έγινε κανένας επιθετικός πόλεμος και με την απόδοση της ελευθερίας σε προσαρτημένες περιοχές, η ολιγαρχία δέχτηκε ένα οικονομικό χτύπημα. Ξεσήκωσε την οργή των ευγενών και των συγκλητικών. Τον κατηγορούσαν συνεχώς για ανούσια πράγματα, ότι του αρέσουν οι τιμές, το τρέξιμο με τα άλογα , η ποίηση και ότι δεν έκανε κανένα κατακτητικό πόλεμο.

Η πρώτη συνωμοσία κατά του Νέρωνα έγινε από το Σύλα, τον οποίο ο Νέρωνας αρχικά εξόρισε στη Μασσαλία. Κι εφόσον συνέχισε από κει τη συνωμοτική του δράση τον θανάτωσε.

Οι ευγενείς της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, κι όχι μόνο της Ρώμης, σοφίστηκαν το κάψιμο της Ρώμης για να το φορτώσουν στο Νέρωνα και να στρέψουν το λαό εναντίον του.

















Στις 18 Ιούλη του 64 μ.Χ. κάηκε η Ρώμη. Διήρκεσε επτά ημέρες και κατέστρεψε τα 2/3 της πόλης. Εμπρηστής κατά την επίσημη εκδοχή ο Νέρωνας, που ήθελε να διασκεδάσει την πλήξη του καθώς και να πραγματοποιήσει την επιθυμία του να ξαναχτίσει τη Ρώμη και να ευνοήσει τους φίλους του. Αυτή είναι η εκδοχή που καταγράφει η επίσημη Ιστορία, η χριστιανική εκδοχή, και από αυτή προκύπτει ο συμβολισμός του κακού και της φωτιάς στο πρόσωπο του Νέρωνα.

Είναι όμως η αληθινή;

Ας δούμε τί γράφει στην επιτομή De Cæsaribus 5.V2 που αποδίδεται (προφανώς λανθασμένα) στον ιστορικό Αυρήλιο Βίκτωρα (Sextus Aurelius Victor): «Ο Νέρωνας έκανε τόσα πολλά για τον εξωραϊσμό της Ρώμης κατά τη διάρκεια των πρώτων 5 χρόνων της θητείας του, που ο Τραϊανός έλεγε συχνά, ότι κανείς αυτοκράτορας δεν πρόκειται ούτε να πλησιάσει το έργο του, όσα έφιαξε αυτά τα πρώτα 5 χρόνια».

Από τις αρχές της βασιλείας του Αυγούστου 27 πΧ ως το τέλος της αυτοκρατορίας, το 476 μΧ, η Ρώμη κάηκε περίπου 40 φορές. Τέσσερεις απ’αυτές ήταν κι οι πιο καταστροφικές. Το 64, το 80, το 190 και το 283.

Βάζουμε κι ένα πρόσωπο κλειδί στο όλο θέμα, τον απόστολο Παύλο που συνωμότησε με τους συγκλητικούς και το Σενέκα για το κάψιμο της “αιώνιας πόλης”.

Ο Παύλος (Ταρσός 5-15 μ.Χ.) – (Ρώμη 66-68; μ.Χ.), ήταν και ο συγγραφέας των μισών περίπου βιβλίων της Καινής Διαθήκης.

Ο Σαούλ (Παύλος) γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας. Ο Στράβων μας πληροφορεί ότι η Ταρσός στα χρόνια του Παύλου ήταν ανώτερη από την Αθήνα και την Αλεξάνδρεια στα γράμματα, και ήταν έδρα πολλών στωικών φιλοσόφων. Στην πόλη αυτή, ο Παύλος διδάχθηκε την ελληνική γλώσσα και ήρθε σε επαφή με τον ελληνικό τρόπο σκέψης.















Σαούλ λεγόταν στα εβραϊκά, που σημαίνει ο ζητούμενος. Το λατινικό όνομα Paulus του δόθηκε αργότερα, και σημαίνει “μικρός”, “ταπεινός”. Από τον πατέρα του είχε κληρονομήσει την ρωμαϊκή ιθαγένεια (Πράξεις κβ΄ 25-28). Η ρωμαϊκή ιθαγένεια μπορούσε να αποκτηθεί με δωροδοκία ή την απένειμαν για τις εξαιρετικές υπηρεσίες προς το ρωμαϊκό κράτος. Δε γνωρίζουμε τί ακριβώς “υπηρεσίες” είχε προσφέρει ο πατέρας του προς το ρωμαϊκό κράτος…

Ενώ ο Σαούλ πήγαινε ως κυνηγός κεφαλών στην Δαμασκό, οδηγώντας μία ομάδα χριστιανών στην Ιερουσαλήμ για να δικαστούν, όπως αναφέρεται τρεις φορές στις Πράξεις (θ΄1 -19, κβ΄ 5-16, κστ΄ 11-20), στο δρόμο άκουσε μια φωνή: «Σαούλ, Σαούλ γιατί με διώκεις;», τυφλώθηκε και μετά από τρεις μέρες βρήκε το φως του. Έκτοτε, από κυνηγός κεφαλών, μεταστράφηκε στο χριστιανισμό. Φυσικά οι πραγματικοί λόγοι ήταν προφανώς διαφορετικοί, οικονομικοί και αξιώματα. Πάντως, ο ίδιος, δεν αναφέρει σε καμία επιστολή του το περιβόητο «συμ­βάν» που του έτυχε καθ’ οδόν προς την Δαμασκό.

Ο ιστορικός Ρομπέρ Αμπελαίν αναφέρει πως ο Παύλος υπήρξε στην πραγματικότητα ένας Ιδουμαίος άραβας πρίγκηπας, εγγονός του Ηρώδη του Μεγάλου, ο οποίος όχι μόνον έλαβε μέρος στην συνωμοσία του Πείσωνα μαζί με τον φιλόσοφο Σενέκα και τον ανθύπατο Γάλβα ενάντια στον Νέρωνα, αλλά συνάμα προκάλεσε τον εμπρησμό της Ρώμης, απόλυτα συντονισμένος με την εξέγερση του «συντρόφου» του Μαναήν (Παράκλητου) στην Ιουδαία.

Ό,τι γνω­ρί­ζo­υμε για τoν Παύ­λo, ανα­φέ­ρε­ται ­στις Πρά­ξεις των Απo­στό­λων, στις 14 Επι­στoλές τoυ και σε πα­ρα­δό­σεις των χρι­στιανών. Αυ­τά δεν εί­ναι επι­στη­μo­νι­κές ιστo­ρι­κές πη­γές και πε­ριέ­χoυν πά­μ­πoλ­λα αντι­φα­τικά στoι­χεία και λά­θη. Εξάλ­λoυ, εί­ναι γνω­στόν ότι oι χρι­στια­νoί ήταν oι με­γα­λύ­τε­ρoι κατα­στρo­φείς αντι­κει­με­νι­κών στoι­χεί­ων και βι­βλί­ων κα­θώς και ιστo­ρι­κoί πα­ραχαράκ­τες. Οι λέ­ξεις «απόκρυ­φα», «ψευ­δεπίγραφα», «παρεμβολή», «παρα­χά­ρα­ξη» είναι χα­ρα­κτηριστικές της χριστιανικής γραμμα­τείας.

Ο Παύλος ήξερε ελληνικά αλλά όχι και τόσο καλά, άλλωστε δεν ήταν η μητρική του γλώσσα. Μας άφη­σε 14 Επι­στoλές, δι­κές του υπo­τί­θε­ται, οι πιο πολ­λές γραμ­μέ­νες από το χέ­ρι άλ­λων. Έδωσε έμφαση στην αγαμία, στη θεωρία της θείας χάριτος και της σωτηρίας μετά θάνατον και στην κατάργηση της περιτομής. Πρώτος αυτός χρησιμοποίησε τον όρο “ευαγγέλιο”.

Όμως, η διδασκαλία του Παύλου, είχε την εξής πρωτοπόρα πονηρή ιδέα: όλοι ανεξαιρέτως, πλούσιοι και φτωχοί, είμαστε δούλοι του θεού. Η σωτηρία όμως βρίσκεται μετά θάνατον και όχι σε τούτη τη ζωή. Αυτή η θέση, ενώ φαινομενικά διακήρυσσε την ισότητα (όλοι είμαστε δούλοι) και υποσχόταν τη σωτηρία σε όλους τους καλούς και πιστούς, ήταν παραπλανητική αφού αναφερόταν στη μετά θάνατο ζωή. Η θέση του καθενός σήμερα, φτωχού ή πλούσιου, είναι θέλημα θεού και δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε.
Αυτές οι απόψεις ήταν πολύ βολικές για την άρχουσα τάξη της εποχής. Επίσης άρεσαν και στους αμαθείς και σ’όσους ήταν αποκλεισμένοι από την ρωμαϊκή εξουσία, την κοινωνική επιφάνεια και τον πλούτο.

Μ’αυτές τις “πρωτοπόρες” ιδέες άρχισε τις περιοδείες του.
The journeys of Paul

Δεύτερη αποστολική περιοδεία: Αντιόχεια, περιοχές Συρίας και Κιλικίας, Δέρβη, Λύστρα, Φρυγία, Γαλατία, Μυσία, Τρωάδα, Σαμοθράκη, Νεάπολη, Φίλιπποι, Αμφίπολη, Απολλωνιάδα, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Αθήνα, Κόρινθος, Έφεσος, Καισαρεία, Ιεροσόλυμα, Αντιόχεια

Τρίτη αποστολική περιοδεία (53-57 μΧ): Αντιόχεια, Γαλατία, δυτική Βιθυνία, Φρυγία, Έφεσος (3ετής παραμονή), Τρωάδα, Μακεδονία, Δαλματία, Κόρινθος, Φίλιπποι, Τρωάδα, Άσσος, Μιτυλήνη, Σάμος, Μίλητος, Κως, Ρόδος, Πάταρα, Τύρος, Πτολεμαΐδα, Καισαρεία, Ιεροσόλυμα

Τέλη του 59 μΧ αναχώρησε για τη Ρώμη. Μεταξύ 60-62 συνελήφθη για λόγους θρησκευτικούς και φυλακίστηκε “ιδίω μισθώματι”. Σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων (Π.Α) ο Παύλος ήρθε το έτος 60 ως κρατούμενος στη Ρώμη (Π.Α. 28.14-26) και έμεινε δύο χρόνια σε νοικιασμένο οίκημα. Εκεί δεχόταν επισκέψεις φίλων του (Π.Α. 28.30)

Τετάρτη Αποστολική περιοδεία (63 – 65 ή 66 μΧ): Ρώμη, Ν. Γαλλία, Ισπανία, Ρώμη, Κρήτη, Έφεσος, Μακεδονία (Φιλίππους), Νικόπολη, Δαλματία, Μακεδονία (Φιλίππους), Τρωάδα

Τις περιοδείες τις πήρα από τη βικιπαίδεια. Όπως γράφουν οι θεολόγοι της βικιπαίδειας, πήγε και στην Ισπανία, και συγκεκριμένα στη ρωμαϊκή επαρχία της Ταραγωνίας, όπου και προφανώς συναντήθηκε, με τον τότε ανθύπατο της επαρχίας και επόμενο αυτοκράτορα της Ρώμης Γάλβα…

Είναι απαραίτητο, εδώ, να παραθέσουμε και μερικά αποσπάσματα (από τα κεφάλαια 17 & 18) από το αρρωστημένο κείμενο της Αποκάλυψης που δεν είναι του Ιωάννη, και το οποίο με μίσος προαναγγέλλει τον εμπρησμό της Ρώμης…

Δεῦρο, δείξω σοι τὸ κρίμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν, 2 μεθ’ ἧς ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας………καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ τὸ θηρίον τὸ κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα. 4 καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦνἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς, γέμον βδελυγμάτων, καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας τῆς γῆς, 5 καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ὄνομα γεγραμμένον, μυστήριον· Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ μήτηρ τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς. ………αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ὄρη ἑπτὰ εἰσίν, ὅπου ἡ γυνὴ κάθηται ἐπ’ αὐτῶν, 10 καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν· οἱ πέντε ἔπεσαν, ὁ εἷς ἐστιν, ὁ ἄλλος οὔπω ἦλθε, καὶ ὅταν ἔλθῃ, ὀλίγον αὐτὸν δεῖ μεῖναι. 11 καὶ τὸ θηρίον ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστι, καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστι, καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστι, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει. 12 καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες δέκα βασιλεῖς εἰσιν, οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, ἀλλ’ ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν λαμβάνουσι μετὰ τοῦ θηρίου…… Τὰ ὕδατα ἃ εἶδες, οὗ ἡ πόρνη κάθηται, λαοὶ καὶ ὄχλοι εἰσὶ καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι. 16 καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες καὶ τὸ θηρίον, οὗτοι μισήσουσι τὴν πόρνην, καὶ ἠρημωμένην ποιήσουσιν αὐτὴν καὶ γυμνήν,καὶ τὰς σάρκας αὐτῆς φάγονται, καὶ αὐτὴν κατακαύσουσιν ἐν πυρί…. 18 καὶ ἡ γυνὴ ἣν εἶδες ἔστιν ἡ πόλις ἡ μεγάλη ἡ ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς.

…Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη …. ἀπόδοτε αὐτῇ ὡς καὶ αὐτὴ ἀπέδωκε, καὶ διπλώσατε αὐτῇ διπλᾶ κατὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἐν τῷ ποτηρίῳ ᾧ ἐκέρασε κεράσατε αὐτῇ διπλοῦν. 7 ὅσα ἐδόξασεν αὑτὴν καὶ ἐστρηνίασε, τοσοῦτον δότε αὐτῇ βασανισμὸν καὶ πένθος…. καὶ κλαύσουσιν αὐτὴν καὶ κόψονται ἐπ’ αὐτῇ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς οἱ μετ’ αὐτῆς πορνεύσαντες καὶ στρηνιάσαντες, ὅταν βλέπωσι τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, 10 ἀπὸ μακρόθεν ἑστηκότες διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη Βαβυλὼν, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν ἡ κρίσις σου. 11 καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς κλαίουσι καὶ πενθοῦσιν ἐπ’ αὐτῇ, ὅτι τὸν γόμον αὐτῶν οὐδεὶς ἀγοράζει οὐκέτι, 12 γόμον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λίθου τιμίου καὶ μαργαρίτου, καὶ βυσσίνου καὶ πορφύρας καὶ σηρικοῦ καὶ κοκκίνου, καὶ πᾶν ξύλον θύϊνον καὶ πᾶν σκεῦος ἐλεφάντινον καὶ πᾶν σκεῦος ἐκ ξύλου τιμιωτάτου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου καὶ μαρμάρου, 13 καὶ κινάμωμον καὶ ἄμωμον καὶ θυμιάματα, καὶ μύρον καὶ λίβανον καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμίδαλιν καὶ σῖτον καὶ κτήνη καὶ πρόβατα, καὶ ἵππων καὶ ῥεδῶν καὶ σωμάτων, καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων. 14 καὶ ἡ ὀπώρα τῆς ἐπιθυμίας τῆς ψυχῆς σου ἀπώλετο ἀπὸ σοῦ, καὶ πάντα τὰ λιπαρὰ καὶ τὰ λαμπρὰ ἀπῆλθεν ἀπὸ σοῦ, καὶ οὐκέτι οὐ μὴ αὐτὰ εὑρήσεις. 15 οἱ ἔμποροι τούτων, οἱ πλουτήσαντες ἀπ’ αὐτῆς, ἀπὸ μακρόθεν στήσονται διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, 16 λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ περιβεβλημένη βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον, καὶ κεχρυσωμένη ἐν χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη ὁ τοσοῦτος πλοῦτος. 17 καὶ πᾶς κυβερνήτης καὶ πᾶς ὁ ἐπὶ τόπον πλέων, καὶ ναῦται καὶ ὅσοι τὴν θάλασσαν ἐργάζονται, ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν, 18 καὶ ἔκραζον βλέποντες τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, λέγοντες· Τίς ὁμοία τῇ πόλει τῇ μεγάλῃ; 19 καὶ ἔβαλον χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ ἔκραζον κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἐν ᾗ ἐπλούτησαν πάντες οἱ ἔχοντες τὰ πλοῖα ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐκ τῆς τιμιότητος αὐτῆς· ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη. 20 Εὐφραίνου ἐπ’ αὐτῇ, οὐρανέ, καὶ οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, ὅτι ἔκρινεν ὁ Θεὸς τὸ κρίμα ὑμῶν ἐξ αὐτῆς. 21 Καὶ ἦρεν εἷς ἄγγελος ἰσχυρὸς λίθον ὡς μύλον μέγαν καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν θάλασσαν λέγων·Οὕτως ὁρμήματι βληθήσεται Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις, …. ὅτι οἱ ἔμποροί σου ἦσαν οἱ μεγιστᾶνες τῆς γῆς, ὅτι ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου ἐπλανήθησαν πάντα τὰ ἔθνη, 24 καὶ ἐν αὐτῇ αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων εὑρέθη καὶ πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπὶ τῆς γῆς.

Σόρυ για το μεγάλο απόσπασμα της Αποκάλυψης, αλλά από τη μια ήθελα να δείξω πόσο άρρωστος νους πρέπει να ήταν αυτός που σκέφτηκε να το γράψει κι από την άλλη να γίνει κατανοητός ο σκοπός της παρουσίας του Παύλου στη Ρώμη εκείνη την περίοδο.















Και μια μικρή …αποκρυπτογράφηση

«της καθήμενης επί υδάτων πολλών» => Είναι και κυριολεκτικό και μεταφορικό. Αφενός η Ρώμη βρίσκεται πολύ κοντά στο Τυρρηνικό πέλαγος και τη διασχίζει ο Τίβερης. Επί τη ευκαιρία ας αναφέρουμε ότι ο χώρος της Ρώμης προτού αυτή γίνει ενιαία πόλη, ήταν ελώδης κι αποξηράνθηκε από τους κατοίκους των επτά λόφων κι έτσι ενώθηκαν μεταξύ τους σε μία πόλη. Αφετέρου, όπως εξηγεί και πιο κάτω, είναι κοσμοπολίτισσα πόλη, όπου έχει συρρεύσει πολύς κόσμος από κάθε τόπο.

«το θηρίον το κόκκινον» => το πορφυφό>purple (βαθυκόκκινο) χρώμα και το «βύσσινον» όπως το ονομάζει, ήδη η λέξη χρησιμοποιούταν από τότε λοιπόν, ήταν το επίσημο χρώμα των αυτοκρατόρων και της αριστοκρατίας.

«αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ὄρη ἑπτὰ εἰσίν» => Είναι πασίγνωστο ότι η Ρώμη είναι επτάλοφη. Στα λατινικά οι λόφοι είναι οι: Aventinus, Palatinus, Capitolinus, Caelius, Esquilinus, Viminalis, Quirinalis

 
 Οι επτά λόφοι της Ρώμης

«καὶ τὰς σάρκας αὐτῆς φάγονται, καὶ αὐτὴν κατακαύσουσιν ἐν πυρί». Σχιζοφρένεια… Τέλος πάντων, αυτό ακριβώς που έγινε.

Επομένως, δεν προαναγγέλεται ο εμπρησμός; προφανώς και όλο το κείμενο της Αποκάλυψης είναι κρυπτογραφημένες οδηγίες προς τον Παύλο και τους συγκλητικούς.

Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, το βιβλίο της Αποκάλυψης γράφτηκε το 96 μΧ από τον απόστολο Ιωάννη, την περίοδο που ήταν εξόριστος στην Πάτμο το 96 μ.Χ., κατά το 14ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Δομιτιανού. Ωστόσο η πατρότητα του κειμένου έχει αμφισβητηθεί, με πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση αυτή που διατυπώθηκε από τον Διονύσιο Αλεξανδρείας (247 – 265). Η Αποκάλυψη γράφτηκε λίγο πριν την αναχώρηση του Παύλου για τη Ρώμη. Είναι ιστορικά αποδεκτό ότι γράφτηκε πριν το 70 μΧ

Και στο κάτω κάτω γιατί επιμένουν τόσο οι χριστιανοί θεολόγοι ότι γράφτηκε το 96 ; επομένως κάτι θέλουν να κρύψουν. Όμως, δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτα πια, είναι ξεκάθαρο το μήνυμα της Αποκάλυψης.

Τη νύχτα της 18ης προς 19η Ιουλίου του έτους 64 μ.Χ., σε καταστήματα στην καρδιά της Ρώμης, στο Circus Maximus, ξέσπασε πυρκαϊά. Η εστία ξεκίνησε στην πύλη Καπίνη προς το μέρος του μεγάλου Αμφιθεάτρου που αποτελούσε συνέχεια με τον Παλατίνο λόφο και το Καίλιον. Η συνοικία αυτή είχε πολλά καταστήματα γεμάτα από εύφλεκτες ύλες, που, σε συνδυασμό με το δυνατό άνεμο, είχαν ως αποτέλεσμα να μεταδοθεί η φωτιά με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Οι φλόγες, αφού έκαναν το γύρο του Παλατίνου, κατέστρεψαν το ναό του Ηρακλή, την Αγορά, τις Καρίνες, ανέβηκαν στους λόφους και προκάλεσαν μεγάλες ζημιές στο Παλατίνο και σε έναν ναό του Δία. Παρότι σταμάτησε προσωρινά μπροστά σε έναν όγκο υψηλών οικιών, γρήγορα σημειώθηκε αναζωπύρωση και η καταστροφή συνεχίστηκε.



Ενώ ο Νέρωνας βρισκόταν στο Άντιο (Antium), την γενέτειρά του, 50χλμ. μακριά από την Ρώμη, όπως μας πληροφορεί ο (εχθρικά διακείμενος προς τον Νέρωνα) ιστορικός Τάκιτος, ξεσπά φωτιά στην Ρώμη. Ο Νέρωνας ειδοποιήθηκε μόλις την τέταρτη μέρα οπότε είχε καεί η μισή Ρώμη.

Ο Τάκιτος μας αναφέρει ότι την ημέρα της μεγάλης συμφοράς, συναντούσες στους δρόμους περίεργους ανθρώπους με αναμμένους δαυλούς στα χέρια, που τους πετούσαν μέσα στα σπίτια για να δυναμώνουν και επεκτείνουν την πυρπόληση. Αναφέρει την εκδοχή του εμπρησμού της Ρώμης από τον Νέρωνα μόνο ως φήμη, χωρίς καμιά σοβαρή απόδειξη.

Ο απολογισμός της καταστροφής ήταν τραγικός: η «Αιώνια Πόλη» βρισκόταν στο έλεος της φωτιάς για έξι ημέρες. Από τα 14 μεγάλα διαμερίσματα της πόλης, τα τρία καταστράφηκαν ολοκληρωτικά, στα επτά ελάχιστα σπίτια έμειναν όρθια, ως μισοκαμμένα ερείπια, και μόλις τέσσερα παρέμειναν ανέπαφα. Ο αριθμός των νεκρών έμεινε ανεξακρίβωτα μεγάλος, ενώ 4.000 απλές κατοικίες και 132 αρχοντικά μέγαρα καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Γράφει ο Τάκιτος, ότι δεν είναι βέβαιο αν η πυρκαγιά ξέσπασε από ένα τυχαίο γεγονός ή αν ο Νέρων ήταν ο πραγματικός αυτουργός. Ο ίδιος ιστορικός, αντίθετα, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τα μέτρα που έλαβε ο αυτοκράτορας για να ανακουφίσει τον πληθυσμό της Ρώμης από τα δεινά της μεγάλης αυτής καταστροφής.



Η στάση του Νέρωνα μετά τον εμπρησμό της Ρώμης, είναι υποδειγματική. Σύμφωνα με τον Τάκιτο:

Ο Νέρωνας επέστρεψε, αφού ειδοποιήθηκε καθυστερημένα, όταν καιγόταν το κτίριο που έκτισε ο ίδιος, για να ενώσει το Παλατίνο με τους κήπους του Μαικήνα.

Διέταξε αμέσως να σβηστεί η πυρκαγιά και για να ανακουφίσει τον κόσμο, που τριγύριζε άστεγος και πεινασμένος στους δρόμους, άνοιξε αμέσως το Πεδίο του Άρεως, τα Μνημεία του Αγρίππα και τους Αυτοκρατορικούς Κήπους. Διέταξε να κτισθούν γρήγορα πρόχειρες κατοικίες και παράγκες, για να στεγασθούν οι άστεγοι. Τέλος, πρόσταξε να φέρουν τρόφιμα από τον Όστια (σ.σ. επίνειο της Ρώμης στον Τίβερη ποταμό) και τις γειτονικές πόλεις και να τα μοιράσουν στο λαό. Επιπλέον δε κατέβασε την τιμή του σιταριού στο χαμηλότερο επίπεδο. Τα ποσά που δαπάνησε ο Νέρων ήταν υπέρογκα και γι’ αυτό έφθασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής.

















Το όλο γεγονός διανθίζεται από ορισμένους ιστορικούς με διάφορα ευφάνταστα σενάρια, όπως π.χ. την ώρα της πυρκαγιάς ο Νέρων είχε ανεβεί στην ιδιωτική σκηνή του ανάκτορου και τραγουδούσε την καταστροφή της Τροίας, ή ότι ανέβηκε στο ψηλότερο σημείο του Παλατίνου, φορώντας το κοστούμι του κιθαρωδού και έψαλλε την πτώση της Ρώμης!

Δυστυχώς τα σενάρια αυτά έφτασαν ως τις μέρες μας. Σήμερα λίγοι γνωρίζουν την αντίθετη εκδοχή, παρά το γεγονός ότι, εκκλησιαστικοί συγγραφείς, όπως ο Καρχηδόνιος Τερτυλλιανός (160-220) και ο Ρωμαίος επίσκοπος Κλήμης (;-101) δεν εμφανίζουν στα συγγράμματά τους τον Νέρωνα ως εμπρηστή.

Μετά την πυρκαγιά, εκπονεί καινούριο σχέδιο πόλης, επιβάλλει δια νόμου το σοβάντισμα των εξωτερικών τοίχων ώστε να μη πιάνουν φωτιά, ορίζει σαφείς αποστάσεις που πρέπει να έχει το ένα σπίτι από το άλλο ώστε η όποια φωτιά να μην μπορεί να εξαπλωθεί.

Φυσικά, την ιστορική εκδοχή των γεγονότων τη γράφουν-όταν μπορούν-οι νικητές, αυτοί που ανέτρεψαν αργότερα τον Νέρωνα. Ο Σουητώνιος για παράδειγμα, που γράφει μία-δύο δεκαετίες αργότερα από τον Τάκιτο, ο Δίων Κάσσιος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφουν ψευδώς, ότι η πυρκαγιά είχε διαταχθεί από τον Αυτοκράτορα.
















Ο Λακτάντιος όμως, ένας από τους πρώτους χριστιανούς συγγραφείς, τον οποίο μάλιστα πήρε υπό την προστασία του ο Μ.Κωνσταντίνος, διαχωρίζει τη θέση του από τους υπόλοιπους χριστιανούς ιστορικούς της εποχής του και δεν αποδίδει στον Νέρωνα τη «σκηνοθεσία» του εμπρησμού ως αφορμή για τους διωγμούς των Χριστιανών.
Φυσικά η πυρκαϊά όχι μόνο δεν ήταν έργο του Νέρωνα αλλά ξεκίνησε στα πλαίσια μια πολιτικής συνωμοσίας εναντίον του τότε Αυτοκράτορα. Πράγματι, την άνοιξη του 65 μ.Χ., είχε αποκαλυφθεί μια ευρείας κλίμακας συνωμοσία από μέλη της συγκλήτου που ήταν δυσαρεστημένα από την πολιτική του Νέρωνα.
Επρόκειτο για  τη συνωμοσία του Πείσσωνα κατά του Νέρωνα. Από τις ανακρίσεις που διενεργήθηκαν, αποκαλύφτηκαν οι συνωμότες και οι εμπρηστές της Ρώμης.
Robert Hubert-Incendie à Rome   Πίνακας του Robert Hubert. Η πυρκαϊά της Ρώμης
Με την επικράτηση του χριστιανισμού επικράτησε και η άποψη των εχθρών του Νέρωνα και έτσι η ιστορία των νικητών τον κατέγραψε ως εμπρηστή της Ρώμης.

Οι μαρτυρίες ότι η πυρπόληση της Ρώμης έγινε στα πλαίσια προσπάθειας ανακτορικής ανατροπής του Νέρωνα από τον αρχισυνωμότη Σενέκα και ότι ο Νέρωνας κατά την πυρπόληση βρισκόταν στο Άντιο, δεν εμπόδισαν την κατάφωρη αντιστροφή των γεγονότων.

Από τις ανακρίσεις που διενήργησε η αστυνομία του αυτοκράτορα διαπίστωσε ότι ο εμπρησμός ήταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο ανατροπής του Νέρωνα υπέρ του Γάιου Πείσσωνα. «Συγκλητικοί, ιππείς, στρατιώτες, ακόμη και γυναίκες ήταν ένθερμα μέλη της συνωμοσίας, άλλοι από μίσος κατά του Νέρωνα και άλλοι από συμπάθεια προς τον Γάιο Πείσσωνα. Η ευθύνη όμως αποδόθηκε σε μια μισητή αίρεση που οι οπαδοί της ονόμαζαν τους εαυτούς τους «χριστιανούς» και κατηγορούνται εκείνοι που ομολογούν» (correptisunt qui fatebanturn) – (Τάκιτος, Annales, XV, 39-44).

«Ο αυτοκράτορας για να πάρει εκδίκηση για την καταστροφή, διέταξε να τιμωρηθούν εκείνοι, τους οποίους ο λαός μισούσε για την αισχρότητα και τα εγκλήματά τους, τους χριστιανούς, όπως οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται. Το όνομα τους το πήραν από κάποιον χριστό, που σταυρώθηκε στην Ιουδαία την εποχή του Πόντιου Πιλάτου, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Τιβέριος. Η αίρεση αυτή αν και είχε εξαφανιστεί για κάποιο διάστημα, ύστερα από τον θάνατο του αρχηγού της, επανεμφανίστηκε με εντονότερη μορφή, όχι μόνο στην Ιουδαία όπου και γεννήθηκε, μα σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, ακόμα και μέσα στην ίδια τη Ρώμη, όπου βρίσκει πάντοτε θερμούς υποστηρικτές σε ό,τι πιο πρόστυχο και άθλιο υπάρχει…». [Τάκιτος, Χρονικά]

«Έπιασαν όλους τους φανερούς οπαδούς της αιρέσεως και ύστερα, χάρη στις πληροφορίες τους, συνέλαβαν και όλους εκείνους, που ως κύριο χαρακτηριστικό είχαν το μίσος ενάντια στο ανθρώπινο γένος, χωρίς να εξετασθεί αν είχαν συμμετοχή ή όχι στον εμπρησμό της Ρώμης…»

Πρέπει να σημειωθεί ότι η δολοφονία του Νέρωνα επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στις 19 Απριλίου του 65, στο ναό του Θεού Ήλιου (Vandenberg, οπ. σελ. 262 επ).

Η συνωμοσία, λοιπόν, του Πείσσωνα σε συνδυασμό με τον εμπρησμό της Ρώμης αποκάλυψε ότι μεταξύ των συγκλητικών ήταν και ο Σενέκας (4 π.Χ. – 65 μ.Χ), επιστήθιος φίλος του Παύλου.

Η σχετική αλληλογραφία μεταξύ Σενέκα και Παύλου, (8 επιστολές του Σενέκα και 6 του Παύλου),αμφισβητείται βάσιμα, καθώς κατά τους ερευνητές πρόκειται σίγουρα για ακόμα ένα κατασκεύασμα της Εκκλησίας τρεις αιώνες αργότερα, όταν έγινε επίσημη θρησκεία ο χριστιανισμός. Οι επιστολές αυτές έχουν ανεπίτρεπτα ιστορικά και χρονολογικά λάθη και το ύφος τους είναι πολύ απλοϊκό κι αφελές για ένα φιλόσοφο όπως ο Σενέκας. Η Εκκλησία τις κατασκεύασε για να προσδώσει φιλοσοφικό κύρος στο χριστιανικό δόγμα.

Ο Σενέκας, λοιπόν, μαζί με άλλους συγκλητικούς και λοιπούς αξιωματούχους κρίθηκαν ένοχοι του εμπρησμού της Ρώμης και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Ειδικά του Σενέκα, ο Νέρωνας, του συνέστησε να αυτοκτονήσει, προκειμένου να μην υποστεί ατιμωτικό θάνατο (με αποκεφαλισμό) και δημευθεί η μεγάλη περιουσία του.
Ένοχος θεωρήθηκε τόσο ο Παύλος, όσο και πολλοί από τους οπαδούς του, γι’ αυτό και, άρχισε ο απηνής διωγμός τους, που προσέλαβε τη μορφή «πογκρόμ». Κατά τον Robert Ambelain, στην πραγματεία του “η μυστική ζωή του απόστολου Παύλου” (σελ. 374), «ο Παύλος έφυγε από κάποιο λιμάνι της Ιταλίας και κατέληξε στην Τροία, βρίσκοντας καταφύγιο στα σπίτια πιστών οπαδών του, την ίδια στιγμή που σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία διαδίδεται η είδηση της πυρπόλησης της Ρώμης. Η ρωμαϊκή αστυνομία ήταν υπομονετική και είχε τον τρόπο να αποσπά ομολογίες, εφαρμόζοντας φρικτά βασανιστήρια. Είναι πολύ πιθανό ότι ο Παύλος συνελήφθη από τους Ρωμαίους αστυνομικούς ξαφνικά σε κάποιο δρόμο της Τροίας και φαίνεται ο καταδότης ήταν κάποιος Αλέξανδρος, χαλκουργός το επάγγελμα». Και αυτό γιατί, από τη φυλακή της Ρώμης που βρίσκεται παραγγέλλει στο μαθητή του Τιμόθεο, που βρίσκεται στην Έφεσο, να μεταβεί στην Τροία, την κατοικία του φίλου του Κάρπου, όπου διέμενε πριν τη σύλληψη του και να του φέρει το μανδύα (φελόνι), τα βιβλία του και τις περγαμηνές (μεμβράνες) όσο το δυνατόν πιο σύντομα, πριν έρθει ο χειμώνας, καθώς και τον Μάρκο, γιατί κοντά του είναι μόνο ο Λουκάς (Β’ Τιμοθ. Δ’, 9-15). Παραπονείται ότι τον εγκατέλειψαν όλοι οι πιστοί του φίλοι, προφανώς από φόβο.
Κατά τον Holzner (σελ. 475) «στη δεύτερη φυλάκιση ο Παύλος βρισκόταν σε χειρότερη θέση από την πρώτη. Ασφαλώς, τον Παύλο, θα τον κατηγορούσαν ως συνένοχο, ότι γνώριζε «το έγκλημα των Χριστιανών της Ρώμης, την πυρπόληση της πόλεως…».
Η πρώτη φυλάκιση του Παύλου ήταν για λόγους καθαρά θρησκευτικούς (δογματικούς) και γι’ αυτό έμενε σε μισθωμένη κατοικία για δύο ολόκληρα χρόνια όπου δέχονταν επισκέψεις, έκανε κήρυγμα (Πράξ. ΚΗ, 30-31) και φυσικά τελικά αθωώθηκε. Η δεύτερη, όμως, αφορούσε κατηγορία κακουργηματική (συνωμοσία ανατροπής του αυτοκράτορα και εμπρησμός της Ρώμης) και γι’ αυτό ήταν σιδηροδέσμιος.
Ο Παύλος γνωρίζει πολύ καλά τι τον περιμένει γι’ αυτό και γράφει στη Β’ προς τον Τιμόθεο επιστολή του «Εγώ γαρ ήδη σπένδομαι και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε. Τον αγώνα, τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα την πίστιν τετήρηκα …», δηλ. «Εγώ πια ήρθε η ώρα να χύσω το αίμα μου σπονδή στο Θεό, έφτασε ο καιρός να φύγω από αυτό τον κόσμο. Αγωνίστηκα τον ωραίο αγώνα, έτρεξα το δρόμο ως το τέλος, φύλαξα την πίστη (Δ, 6-7).
Η δεύτερη δίκη του Παύλου έγινε σε δύο στάδια, η δε Β’ επιστολή του προς τον Τιμόθεο στάλθηκε στο μεσοδιάστημα, όπως τούτο συνάγεται από τα εδάφια Δ’ 16-18. Η καταδικαστική απόφαση εκδόθηκε το 67μ.Χ. και φυσικά αμέσως εκτελέστηκε με τον αποκεφαλισμό του.
Ο Λουκάς, ο οποίος είναι ο μόνος που συντροφεύει δέσμιο τον Παύλο στις φυλακές της Ρώμης και που φέρεται ως ο συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων, περιγράφει τα γεγονότα, με κάθε λεπτομέρεια, όσα συνέβησαν μέχρι την άφιξη του Παύλου στη Ρώμη (63 μ.Χ) για την πρώτη δίκη (Πράξ. 3 28,31). Η δεύτερη δίκη και καταδίκη του Παύλου έγινε το 67 μ.Χ., όπως προαναφέρθηκε σε δύο στάδια, ενώ οι Πράξεις συντάχθηκαν το 80 μ.Χ. περίπου (Renan Ern. σελ. 20) και πάντως μετά την καταδίκη του. Παρ’ όλα αυτά ένα τόσο σοβαρό γεγονός όπως είναι η δίκη, η καταδίκη και ο αποκεφαλισμός του Παύλου αποσιωπάται. Γιατί;
Μήπως οι αντιγραφείς φρόντισαν να απαλειφθεί ό,τι δε συνέφερε να πληροφορηθεί το κοινό;

Σημειωτέον ότι όλα τα πρακτικά των δικών που έγιναν τότε (κατά τις οποίες εκτελέστηκε ο Σενέκας) έχουν χαθεί. Φυσικά δεν συνέφερε ούτε τους συγκλητικούς ούτε την Εκκλησία να τα διασώσει.

Επίσης, οι χριστιανοί της Ρώμης, εξαιτίας των συνεχών ταραχών που προκαλούσαν ήδη από τότε που αυτοκράτορας ήταν ο Κλαύδιος, πατριός του Νέρωνα, είχαν διωχθεί από τη Ρώμη κι από την Ιταλία.

Αξίζει ν’αναφερθεί ακόμα ότι η λέξη κρετίνος που χρησιμοποιούμε σήμερα προέρχεται από τη λατινική λέξη christianus: κρετίνος<French crétin<Alpine dialect crestin<Vulgar Latin christianus
Επειδή οι πρώτοι χριστιανοί ήταν πολύ χαμηλού μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου (κάτι σαν τα σημερινά ούγκανα τα χρυσάβγουλα) σε σχέση με τους ρωμαίους πολίτες, η λέξη χριστιανός (christianus) απέκτησε γρήγορα πολύ αρνητική έννοια στη Ρώμη και στην ιταλική χερσόνησο. Πέρασε και στις Άλπεις όπου έγινε crestin κι από κει crétin στα γαλλικά απ’όπου πέρασε σ’όλες τις γλώσσες και στην ελληνική ως κρετίνος.

Η βασιλεία του Νέρωνα έληξε άδοξα, όταν η Σύγκλητος το 68 τον κήρυξε δημόσιο κίνδυνο (!), τον ανάγκασε να αυτοκτονήσει και αναγνώρισε ως Αυτοκράτορα τον πρώην ύπατο Γάλβα, με αποτέλεσμα τη λαϊκή οργή κι εξέγερση για το φόνο του Νέρωνα, αργότερα δολοφονήθηκε κι ο Γάλβας και ήρθε το τέλος της Ιούλιο-Κλαυδιανής δυναστείας.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η είδηση του θανάτου του Νέρωνα έγινε δεκτή με χαρά από την αριστοκρατία και τη Σύγκλητο αλλά δυσαρέστησε πολύ τις λαϊκές μάζες.
Η κηδεία που του έγινε ήταν μεγαλοπρεπής, επειδή η αριστοκρατία ήθελε να κατευνάσει το λαό. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο λαός στόλιζε με λουλούδια τον τάφο του ακόμα και 30 χρόνια μετά το θάνατό του.























Πέρα από τους συνδέσμους που παρέθεσα ως πηγές, αναφέρω και την εξής βιβλιογραφία:
1.Tacitus – Annales b.13-14
2.Wiki – Suetonius
3.Βικιπαίδεια-Νέρων  & Nero4.Epistle to Seneca the Younger
5. Robert Ambelain “La Vie secrète de Saint Paul”
6. Eλευθερία 14-07-2013
7.Ριζοσπάστης 09-08-2007
8.Αίας ο Λοκρός – φ.16
9.Ancienthistory.about.com-Paul
10.Realite-histoire-art.Nero
12.Λιλή Ζωγράφου-Τα Δεκανίκια του Καπιταλισμού